اثر بخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال کاری تحصیلی و تاب آوری دانش آموزان دختر پایه دهم

هدف تحقیق حاضر بررسی اثر بخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال کاری تحصیلی و تاب آوری دانش آموزان دختر پایه دهم بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از لحاظ روش نیمه آزمایشی بر اساس طرح گروه کنترل نامعادل پیش آزمون پس آزمون بود. جامعه ی آماری این پژوهش شامل کلیه ی دانش آموزان دختر پایه دهم شهر نهاوند بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ در مدارس متوسطه اول این شهر مشغول به تحصیل بودند. از این جامعه ۳۲ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۶ نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در این پژوهش از پرسشنامه اهمال کاری سولومون و رائبلوم (۱۹۸۴) و پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) جهت گردآوری داده ها استفاده شده است. سپس گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای هفته ای ۲ جلسه مورد آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفت. گروه کنترل هیچ گونه آموزشی دریافت نکردند و بعد از اتمام جلسات مجددا پس آزمون اهمال کاری و تاب آوری بر روی هر دو گروه اجرا گردید. به منظور تحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتیجه تحقیق نشان داد که آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال کاری و تاب آوری دانش آموزان دختر پایه دهم تاثیر داشته است. می توان نتیجه گرفت که آموزش مبتنی بر تعهد و پذیرش منجر به کاهش اهمال کاری و افزایش تاب آوری در دانش آموزان دختر پایه دهم می شود.

کلیدواژه ها:

اهمال کاری تحصیلی ، آموزش مبتنی بر تعهد و پذیرش ، تاب آوری