اثربخشی آموزش گروهی مثبت اندیشی بر بهزیستی روان شناختی و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان دختر متوسطه دوم

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش گروهی مثبت اندیشی بر بهزیستی روان شناختی و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان دختر متوسطه دوم مدارس شهر نهاوند صورت گرفته است. نوع پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه این پژوهش را همه دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم مدارس دولتی شهر نهاوند تشکیل داده اند. از این جامعه یک مدرسه به روش نمونه گیری در دسترس و از آن، مدرسه یک کلاس با روش تصادفی انتخاب شده است. نمونه مورد مطالعه شامل ۳۲ نفر می باشد که به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش (هر گروه ۱۶ نفر) جایگزین شدند. در این پژوهش به منظور سنجش متغیرهای پژوهش پرسشنامه های بهزیستی روان شناختی ریف (۱۹۸۹) و انعطاف پذیری شناختی دنیس و واندروال (۲۰۱۰) به کار رفته است. برای اجرای پژوهش نخست از هر دو گروه پیش آزمون گرفته شده سپس هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش گروهی مثبت اندیشی برای گروه آزمایش ارائه شده است اما برای گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای صورت نگرفته است. پس از پایان آموزش برای گروه آزمایش از هر دو گروه پس آزمون بهزیستی روان شناختی و انعطاف پذیری شناختی به عمل آمد. به این ترتیب داده های مورد نیاز پژوهش گردآوری شدند و با آزمون کوواریانس مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان دادند که میانگین بهزیستی روان شناختی و انعطاف پذیری شناختی گروه آزمایش در پس آزمون به طور معناداری بالاتر از پیش آزمون بود. بنابراین نتیجه گیری می شود که آموزش گروهی مثبت اندیشی بر بهزیستی روان شناختی و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان تاثیرگذار بوده است. لذا با توجه به یافته های پژوهش لزوم آموزش گروهی مثبت اندیشی برای دانش آموزان دختر متوسطه دوم احساس می شود.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری ، شناختی ، بهزیستی روانشناختی ، آموزش گروهی مثبت اندیشی