بررسی تاثیر خودکارآمدی در تصمیم گیری شغلی بر موفقیت شغلی ذهنی با در نظرگیری نقش میانجی انطباق پذیری شغلی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر خودکارآمدی در تصمیم گیری شغلی بر موفقیت شغلی ذهنی با در نظرگیری نقش میانجی انطباق پذیری شغلی انجام شد. روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان شاغل در شرکت های خصوصی مستقر در کلان شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۸۴ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه خودکارآمدی در تصمیم گیری شغلی، مقیاس انطباق پذیری شغلی و پرسش نامه موفقیت شغلی ذهنی استفاده شد. روایی محتوایی ابزارها با نظر متخصصان و روایی سازه از طریق تحلیل مدل اندازه گیری بررسی شد. پایایی ابزارها نیز با استفاده از آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تایید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که خودکارآمدی در تصمیم گیری شغلی اثر مثبت و معناداری بر موفقیت شغلی ذهنی دارد. همچنین خودکارآمدی در تصمیم گیری شغلی اثر مثبت و معناداری بر انطباق پذیری شغلی داشت و انطباق پذیری شغلی نیز به طور مثبت و معنادار موفقیت شغلی ذهنی را پیش بینی کرد. افزون بر این، نقش میانجی انطباق پذیری شغلی در رابطه بین خودکارآمدی در تصمیم گیری شغلی و موفقیت شغلی ذهنی تایید شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت افرادی که در تصمیم گیری های شغلی از سطح بالاتری از خودکارآمدی برخوردارند توانایی بیشتری در سازگاری با تغییرات و چالش های محیط کار داشته و در نتیجه موفقیت شغلی ذهنی بیشتری را تجربه می کنند. بنابراین، ارتقای خودکارآمدی در تصمیم گیری شغلی و تقویت انطباق پذیری شغلی می تواند نقش موثری در افزایش موفقیت شغلی ذهنی کارکنان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، تصمیم گیری شغلی ، موفقیت شغلی ذهنی ، انطباق پذیری شغلی