تعیین سطوح توسعه یافتگی شهرستانهای فارس با استفاده از شاخص های توسعه در بخش کشاورزی و بررسی شدت نابرابری آنها

شناخت و بررسی امکانات و توانایی ها و در پی آن تعیین سطوح توسعه یافتگی شهرستان ها نخستین گام در فرآیند برنامه ریزی و توسعه چنین نواحی به شمار می رود. به همین منظور هدف کلی از این مقاله تعیین سطوح توسعه یافتگی شهرستان های فارس از لحاظ برخورداری از شاخص های زیر بنایی شاخص های بهداشتی - درمانی، شاخص های آموزشی - فرهنگی شاخص های اقتصادی و شاخص های جمعیتی می باشد که برای تعیین سطوح توسعه یافتگی از مدل موریس، با انتخاب متغیرها در قالب شاخص های فوق در سطح شهرستان استفاده شده است. با بهره گیری از روش ضریب اختلاف به تعیین میزان اختلاف و پراکندگی امکانات خدمات در شهرستان ها مبادرت شده است. در نهایت نتایج سطح بندی شهرستان ها بر مبنای کل شاخص ها و به تفکیک هر یک از آنها در قالب نقشه تنظیم و ارائه گردیده است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که ضریب توسعه یافتگی بین شهرستان ها متفاوت بوده و دارای اختلاف و نابرابری می باشد. به طوری که مجموع ۳۷ شهرستان فارس از نظر سطح توسعه یافته به پنج طبقه تقسیم شدند. سطح یک شهرستان های آباده، مرودشت، شیراز، کازرون، فسا و فیروزآباد که در تمامی شاخص های توسعه کشاورزی شرایطی نسبتا خوب دارند. سطح دو در این سطح شهرستان های جهرم، داراب، بوانات، زرین دشت، فراشبند، نیریز، اقلید، خرم بید، استهبان و ارسنجان قرار گرفته اند که وضعیت قوی از نظر توسعه کشاورزی دارند. سطح سه شهرستان های سپیدان و ممسنی در سطح همگن بعدی قرار گرفته اند که از نظر توسعه کشاورزی در شرایط متوسطی قرار دارند. سطح چهارم سه شهرستان لامرد، مهر و قیر و کارزین در شرایط ضعیفی در بخش کشاورزی قرار دارند. سطح پنجم شهرستان لامرد در شرایط بسیار ضعیفی در بخش کشاورزی قرار دارد.

کلیدواژه ها:

سطوح توسعه یافتگی شهرستانها ، شاخصهای بهداشتی - درمانی ، شاخصهای آموزشی – فرهنگی ، شاخصهای اقتصادی ، شاخصهای جمعیتی