تبیین الگوی حکمرانی محلی در یکپارچه سازی فضایی ساختار شهر-بندر با تاکید بر محرکهای توسعه کالبدی دریاپایه؛ نمونه پژوهی: بندرعباس

شهرهای بندری به عنوان عرصه های تلاقی دریا و خشکی همواره با چالش های پیچیده ای در زمینه یکپارچه سازی فضایی میان پهنه های بندری، شهری و پسکرانه مواجه بوده اند. پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی حکمرانی محلی در یکپارچه سازی فضایی ساختار شهر-بندر با تاکید بر محرک های توسعه کالبدی دریاپایه در بندر عباس انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای اسناد به بررسی روابط شهر-بندر در بندر عباس پس از احداث و بهره برداری از بندر شهید رجایی پرداخته و با بهره گیری از چارچوب نظری مبتنی بر نظریه روابط شهر-بندر، حکمرانی محلی و توسعه دریاپایه الگوی پیشنهادی را تدوین کرده است. یافته ها نشان می دهد که روابط شهر-بندر در بندر عباس علیرغم انسجام اجتماعی قابل توجه در ابعاد فضایی، کارکردی، اقتصادی و حکمرانی به صورت جداگانه توسعه یافته و این گسست نهادی مهم ترین مانع یکپارچه سازی فضایی محسوب می شود. توسعه بندر و کاربری های صنعتی در حومه شهر تحت تاثیر سیاست های کلان و ملاحظات اقتصادی زمینه ساز تعارضات فضایی-کارکردی در پهنه شهر-بندر شده است. الگوی پیشنهادی این پژوهش بر تشکیل شورای حکمرانی یکپارچه شهر بندر-بندرعباس، تدوین سند آمایش یکپارچه شهر بندر و اجرای پروژه های محرک توسعه در کریدور بندر-شهر تاکید دارد. نتایج نشان می دهد که تحقق یکپارچه سازی فضایی در بندر عباس نیازمند گذار از رویکردهای بخشی و جزیره ای به رویکردی نظام مند، مشارکتی و هماهنگ در سطح حکمرانی محلی است.

کلیدواژه ها:

یکپارچه سازی ، فضایی ، شهر بندر ، حکمرانی ، محلی ، توسعه دریاپایه ، بندر عباس ، محرک های توسعه کالبدی