معماری پایدار و امکانات تکنولوژی نوین

صنعت ساختمان به عنوان یکی از اصلی ترین مصرف کنندگان انرژی و تولیدکنندگان گازهای گلخانه ای نقش کلیدی در بحران های زیست محیطی معاصر ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش امکانات تکنولوژیکی نوین در تحقق معماری پایدار به ویژه در دو محور مدیریت بهینه انرژی و کاهش اثرات کربنی انجام شده است. این تحقیق با رویکرد کمی و با استفاده از پرسشنامه در میان دست اندرکاران صنعت ساختمان صورت گرفته و چارچوب نظری آن بر پایه سه سطح «مبانی پایداری»، «شبیه سازی انرژی، سامانه های هوشمند و مصالح نوین کم کربن» و «مکانیزم های تحقق BIM و نقش فناوری های نوین» است. یافته ها نشان می دهد که فناوری های نوین با فراهم آوردن امکان تحلیل دقیق تر، پیش بینی عملکرد و کنترل هوشمند فرآیند طراحی را به سمت رویکردی داده محور سوق می دهند. استفاده از سیستم های هوشمند مدیریت انرژی هدررفت منابع را کاهش داده و به کارگیری مصالح نوین دوستدار محیط زیست اثرات مخرب کربنی را به حداقل می رساند. تلفیق مناسب این فناوری ها با اصول طراحی غیر فعال و اقلیمی بیشترین اثربخشی را در بهبود عملکرد پایدار ساختمان به همراه دارد. با این وجود موانعی نظیر هزینه های اولیه بالا، کمبود تخصص های میان رشته ای و نبود سیاست های حمایتی موثر وجود دارد. در نهایت معماری پایدار و فناوری های نوین در ارتباطی مکمل قرار دارند و تحقق پایداری بدون بهره گیری هدفمند از این فناوری ها با دشواری بیشتری مواجه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

معماری ، پایدار ، محیط زیست ، انرژی