تبیین اصول و معیارهای طراحی مدرسه دخترانه با رویکرد هوشمندسازی و روانشناسی محیطی و ارائه چالش ها و فرصت ها

امروزه توجه به جایگاه علوم رفتاری در طراحی شهری و معماری و چگونگی تاثیرگذاری فضا بر بروز رفتار انسانی از جمله مواردی است که نیازمند بررسی و بازبینی مفهومی و عملیاتی است که ترسیم کننده جایگاه واقعی علم روانشناسی محیطی در طراحی معماری باشد. از سویی دیگر توسعه هوشمندسازی در معماری به طراحی فضاهای آموزشی رسیده که در این مقاله به این موضوع اشاره می شود. هدف اصلی این مقاله ارائه راهکارهایی جهت طراحی مدرسه دخترانه مطلوب، بهبود طراحی معماری مدارس در راستای کاهش مصرف انرژی و خلق فضا برای توسعه هوشمندسازی معماری است و هدف خرد مطلوبیت فضا با امکانات متفاوت مدارس موجود برای مصرف کننده های متفاوت و خلق فضاهایی مکث و حرکت برای بالابردن تعامل اجتماعی بین معلم، دانش آموز و محیط ساخته شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است که از ابزار داده مشتمل بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی بهره برده است. یافته های تحقیق نشان داده که با توجه به اینکه درک روشنی از کارکردهای فناوری اطلاعات در آموزش و نحوه تاثیر آن در افزایش سطح یادگیری دانش آموزان وجود ندارد، نمی توان انتظار داشت تا پشتیبانی مناسبی از مفهوم مدرسه هوشمند از سوی جامعه صورت گیرد. برای تفکیک رفتارهای انسان می توان با تغییر در روشنایی، نوع بافت، مصالح و به عبارتی تغییر در مکان با استفاده از کالبد پیرامونی قرارگاه ها و مکان های رفتاری متفاوتی را طراحی کرد. با توجه به انطباق پذیری انسان با تغییر در محیط ساخته شده و آموزش او می توان تعریف قرارگاه های رفتاری را بیان کرد. در طراحی مدرسه، محدود ساختن استقلال و بیان فردی و یا ازدحام و عدم کنترل بر محیط باعث ایجاد فشارهای اجتماعی می شود. رضایت از محیط شامل حس تعلق به محیط و کاربردی بودن آن برای آموزش در کنار بالابردن تعامل اجتماعی بین معلم و شاگرد است.

کلیدواژه ها:

فضای آموزشی ، مدرسه مطلوب ، دانش آموز ، روانشناسی محیط