ارائه الگوی طراحی مجموعه های مسکونی با تاکید بر فضاهای همسایگی در راستای ارتقای پایداری اجتماعی مطالعه موردی منطقه ۱۱ تهران

امروزه توسعه مجتمع های مسکونی صرفا پاسخگوی نیاز سرپناه نبوده و توجه به ابعاد اجتماعی سکونت به یکی از ضرورتهای طراحی معماری تبدیل شده است. پایداری اجتماعی به عنوان یکی از ارکان توسعه پایدار، نقش مهمی در افزایش کیفیت زندگی، تعاملات اجتماعی، حس تعلق به مکان و رضایت ساکنان ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر شناسایی مولفه های موثر بر ارتقای پایداری اجتماعی در طراحی مجموعه های مسکونی با تاکید بر فضاهای جمعی و همسایگی در منطقه ۱۱ شهر تهران است. روش تحقیق از نوع ترکیبی (کیفی - کمی) و دارای ماهیت کاربردی است. در بخش نظری داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و تحلیل محتوا گردآوری گردید و در بخش میدانی از پرسشنامه و نظرسنجی متخصصان و ساکنان استفاده شد. جامعه آماری متخصصان شامل ۱۳۰ نفر از مهندسان دارای پروانه اشتغال معماری و جامعه آماری ساکنان شامل ۱۷۰ نفر از ساکنان مجتمع های مسکونی منتخب بود. نتایج تحلیل آماری نشان داد که عواملی نظیر پویایی فضاهای باز و نیمه باز، مدیریت مبتنی بر تعاملات اجتماعی، دسترسی به خدمات عمومی، رعایت حریم فیزیکی و بصری، تشخیص و ورودی، بهداشت و آرامش محیط و عرصه بندی فضایی از مهمترین مولفه های موثر بر ارتقای پایداری اجتماعی هستند. همچنین از دیدگاه ساکنان هویت اجتماعی، نظم اجتماعی، رضایت و بازی پذیری فضاهای جمعی بیشترین تاثیر را در ارتقای کیفیت محیط های مسکونی دارند.

کلیدواژه ها:

پایداری اجتماعی ، فضاهای همسایگی ، مجموعه مسکونی ، تعاملات اجتماعی ، منطقه ۱۱ تهران