تحلیل فرآیند بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری با رویکرد انسان محور و تاثیر آن بر هویت اجتماعی و کیفیت زندگی ساکنان

بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری یکی از مهمترین رویکردهای برنامه ریزی و مدیریت شهری در دهه های اخیر به شمار می رود که فراتر از مداخله کالبدی بر احیای ابعاد اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و زیست محیطی محلات نیز تاکید دارد. در این میان رویکرد انسان محور به عنوان نگرشی که انسان، نیازها، ادراکات تعاملات و تجربه زیسته او را در مرکز تصمیم گیری های شهری قرار می دهد، می تواند نقشی تعیین کننده در موفقیت فرایند بازآفرینی ایفا کند. این مقاله با هدف تحلیل فرآیند بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری با رویکرد انسان محور و بررسی تاثیر آن بر هویت اجتماعی و کیفیت زندگی ساکنان تدوین شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر مرور و تحلیل منابع نظری و پژوهش های پیشین است. یافته ها نشان می دهد که بازآفرینی موفق هنگامی به ارتقای کیفیت زندگی می انجامد که همزمان به بهبود زیرساخت ها، افزایش سرزندگی شهری، تقویت حس تعلق مکانی، حفظ حافظه جمعی و مشارکت فعال ساکنان توجه شود. همچنین مداخلات انسان محور می توانند از گسست های اجتماعی و تضعیف هویت محلی جلوگیری کرده و زمینه ساز انسجام اجتماعی و ارتقای سرمایه اجتماعی شوند. در نهایت مقاله بر ضرورت رویکردی یکپارچه، مشارکتی و عدالت محور در بازآفرینی بافتهای فرسوده تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت فرسوده ، رویکرد انسان محور ، هویت اجتماعی ، کیفیت زندگی ، مشارکت مردمی