باز استفاده تطبیقی معماری پایدار راهکاری برای شهرهای فشرده

در چشم انداز شهری معاصر، فشردگی رو به رشد شهرها و چالشهای ناشی از آن، از جمله کمبود منابع افزایش تولید پسماند و تخریب هویت مکانی نیازمند رویکردهای نوین در معماری و برنامه ریزی شهری است باز استفاده تطبیقی Adaptive Reuse، به عنوان رویکردی که به تغییر کاربری سازه های موجود با رویکردی خلاقانه و هماهنگ با نیازهای روزمره می پردازد پتانسیل قابل توجهی در راستای دستیابی به معماری پایدار و توسعه شهری پایدار ارائه می دهد. این مقاله با هدف بررسی جامع باز استفاده تطبیقی به عنوان راهکاری برای معماری پایدار در شهرهای فشرده به تحلیل ابعاد مختلف این رویکرد می پردازد، ابتدا مبانی نظری باز استفاده تطبیقی و ارتباط آن با اصول پایداری به ویژه در بستر شهرهای متراکم تشریح می شود. سپس، مزایا و چالشهای اجرای این رویکرد از جمله کاهش مصرف مصالح، حفظ انرژی نهفته، کاهش تولید پسماند، تقویت هویت مکانی و ارتقای تاب آوری شهری مورد بحث قرار می گیرد. در ادامه نمونه های موردی خارجی و داخلی با تاکید بر مصادیق ایرانی مانند خانه عامری ها در کاشان، کارخانه ریسباف اصفهان و نمونه های باززنده سازی در بافت تاریخی یزد به تفصیل تحلیل شده و درس های آموخته از آنها استخراج می گردد. در نهایت بحث و تحلیل کلی این رویکرد و نتیجه گیری در خصوص نقش حیاتی باز استفاده تطبیقی در دستیابی به شهرهای فشرده پایدار ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

باز استفاده تطبیقی ، معماری پایدار ، شهرهای فشرده ، توسعه پایدار ، حفظ میراث ، تاب آوری شهری ، بافت تاریخی