زیرساخت راهبردی به مثابه محرک توسعه فضایی بازخوانی نقش نیروگاه اتمی بوشهر در سازمان دهی کالبدی-عملکردی شهر

زیرساخت های راهبردی در عصر معاصر، صرفا تاسیسات فنی نیستند بلکه عناصر مولد فضا و تعیین کننده در تکوین ساختار شهری به شمار می آیند. نیروگاه اتمی بوشهر به عنوان نخستین نیروگاه هسته ای کشور نمونه ای شاخص از زیرساختی است که حضورش مرز میان صنعت، شهر و اکوسیستم ساحلی را دگرگون ساخته است. هدف این پژوهش تحلیل نقش نیروگاه بوشهر به عنوان محرک فضایی Spatial catalyst در سازمان دهی کالبدی و عملکردی شهر بوشهر است. رویکرد پژوهش تلفیقی از شهرسازی زیرساختی و برنامه ریزی لبه ها Edge Planning است و بر این فرض استوار است که اگر رابطه شهر و زیرساخت با منطق هم افزایی عملکردی بازتعریف شود، می تواند به تقویت تاب آوری فضایی و رشد هوشمند شهری بینجامد. نتایج حاکی از آن است که نیروگاه بوشهر از طریق شبکه های حمل و نقل، تمرکز نیروی انسانی متخصص و تاثیرات اقتصادی جانبی بر حریم پیرامونی ظرفیت بالایی در شکل دهی محورهای توسعه شهری دارد. این پژوهش در پایان الگوی گره های واسط را به عنوان مدلی برای بازآفرینی حریم صنعتی و پیوند مجدد آن با شهر پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

شهرسازی زیرساختی ، محرک فضایی ، Industrial Urbanism ، برنامه ریزی لبه ها ، نیروگاه بوشهر ، تاب آوری منطقه ای