ارزیابی اثر عمل آوری با بخار در دماهای مختلف بر دوام و پتانسیل خوردگی میلگرد در بتن های مسلح در شرایط محیطی حاشیه رودخانه کارون

افزایش سرعت اجرا در پروژه های عمرانی همواره یکی از اهداف اصلی صنعت ساخت بوده است. عمل آوری بتن با بخار به عنوان روشی موثر برای تسریع در کسب مقاومت اولیه به ویژه در تولید قطعات پیش ساخته کاربرد گسترده ای دارد. با این حال تاثیر این روش بر دوام بلندمدت بتن به ویژه در محیط های خورنده نیازمند بررسی دقیق است. در این پژوهش، اثر عمل آوری با بخار در دماهای ۵۰، ۶۰، ۷۰ و ۸۰ درجه سانتیگراد بر احتمال شروع خوردگی میلگرد در بتن های مسلح مورد ارزیابی قرار گرفته است. نمونه های استوانه ای حاوی میلگرد مرکزی با نسبت های مختلف آب به سیمان و عیار سیمان متفاوت ساخته شدند و در شرایط محیطی شبیه سازی شده حاشیه رودخانه کارون مورد آزمایش قرار گرفتند. برای تعیین وضعیت خوردگی از روش نیم پیل مطابق استاندارد (ASTM International (C۸۷۶ استفاده شد. نتایج نشان داد که افزایش دمای عمل آوری با بخار اگرچه موجب افزایش مقاومت اولیه می شود اما به طور معناداری زمان شروع خوردگی میلگرد را کاهش می دهد. این کاهش در دماهای بالاتر از ۶۰ درجه سانتی گراد تشدید شده و در دمای ۸۰ درجه سانتی گراد بیشترین افت دوام مشاهده گردید. همچنین نسبت های آب به سیمان پایین تر تا حدی موجب بهبود عملکرد شدند، اما اثر منفی دمای بالای بخار غالب بود. بر اساس یافته های تحقیق استفاده از عمل آوری با بخار در قطعات بتنی مسلح مستقر در شرایط تر و خشک متناوب حاشیه رودخانه کارون می تواند منجر به کاهش دوام سازه گردد. لذا توصیه می شود در چنین شرایط محیطی کنترل دمای بخار یا استفاده از روش های جایگزین عمل آوری مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

عمل آوری با بخار ، دوام ، بتن ، خوردگی میلگرد ، پتانسیل نیم پیل ، رودخانه کارون