بررسی معماری تعاملی و تاثیر آن بر رفتار کاربران در فضاهای عمومی معاصر ایران

فضاهای عمومی معاصر ایران با چالش هایی نظیر کاهش حضورپذیری، ضعف تعاملات اجتماعی و افت حس تعلق کاربران موجه اند که بخش عمده ای از آن به غلبه رویکردهای ایستا و عملکردگرا در طراحی این فضاها بازمی گردد. در این میان معماری تعاملی با تاکید بر واکنش پذیری، فضای بهره گیری از فناوری های هوشمند و تقویت مشارکت کاربران می تواند بستری برای ارتقای کیفیت تجربه فضایی و بهبود رفتارهای اجتماعی فراهم آورد. هدف پژوهش حاضر، تبیین رابطه میان معماری تعاملی و الگوهای رفتاری کاربران در فضاهای عمومی معاصر ایران با تاکید بر نقش میانجی ترجیه کاربر است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی- تحلیلی با رویکرد پیمایشی است. داده های نظری از طریق مطالعات کتابخانه ای و داده های میدانی از طریق پرسشنامه های مبتنی بر شاخص های معماری تعاملی، تجربه کاربر و رفتار کاربران گردآوری شده و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل می شود. نتایج نشان می دهد معماری تعاملی تاثیر مثبت و معناداری بر تجربه کاربر دارد و تجربه کاربر نیز رفتارهای اختیاری، تعاملات اجتماعی و حضورپذیری را تقویت می کند. همچنین نقش میانجی تجربه کاربر در این رابطه تایید می شود.

کلیدواژه ها:

معماری تعاملی ، فضاهای عمومی ، رفتار کاربران ، تجربه کاربر ، سرزندگی شهری