طراحی مسکن در بافت تاریخی و پارادایم آن

اجتماعی و بافت های تاریخی شهری در دهه های اخیر به دلیل ناتوانی در همگام شدن با تحولات کالبدی و نیازهای روزافزون شهرهای معاصر، با چالش های متعددی مواجه شده اند. فرسودگی کالبدی، کاهش کارآمدی فضایی، نبود برنامه ریزی منسجم و مداخلات پراکنده و فاقد ضابطه، از مهمترین عواملی هستند که روند تخریب این محدوده ها را تشدید کرده اند. در نتیجه، بسیاری از بافت های تاریخی به جای آنکه به عنوان سرمایه ای ارزشمند، هویتبخش و اثرگذار در ساختار شهری ایفای نقش کنند، به کانونی از مسائل و ناهنجاری های کالبدی، اقتصادی تبدیل شده اند. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه رویکرد میان افزایی (Infill Development) به عنوان یکی از پارادایم های موثر در طراحی مسکن در بافت های تاریخی انجام شده است. برای دستیابی به این هدف در این پژوهش از روش تحلیلی و توصیفی جهت بسط موضوع میان افزایی و بافت تاریخی استفاده شده است تا مبانی نظری میان افزایی و نحوه تعامل آن با بافت های تاریخی مورد بررسی قرار گیرد. با توجه به مطالعات صورت گرفته در حوزه ی رویکرد میان افزا و رابطه آن با بافت تاریخی میتوان دریافت که میان افزایی بر سه بعد اقتصادی، کالبدی و اجتماعی بافت های تاریخی تاثیر گذارد و طراحی آن را به صورت مطلوب تر تحت الشعاع قرار می دهد. از این رو، میان افزایی را میتوان راهبردی موثر برای طراحی مسکن در بافت تاریخی و جلوگیری از زوال کالبدی این گونه بافت ها دانست.

کلیدواژه ها:

طراحی مسکن ، میان افزا ، زمینه گرا ، بافت تاریخی