تدوین چارچوب مکان یابی مراکز ملی هواشناسی و اقلیم در ایران با رویکرد تاب آوری اقلیمی و توسعه پایدار سرزمین در راستای تکمیل پروژه ملی توسعه زیرساختهای صنایع آب ایران

امروزه در کشورهای در حال توسعه به دلیل بحران های ناشی از رویدادها و بلایا طبیعی، پایداری منابع آب و مدیریت هوشمند چرخه هیدرولوژیک یک ضرورت اساسی و حیاتی محسوب می شود و در همین راستا طراحی مراکز هواشناسی جهت پاسخ به این ضرورت حائز اهمیت می باشد. با این حال بایستی دسترسی به این مراکز بر اساس الگوهای توسعه پایدار و بر اساس تغییرات اقلیمی محدوده مورد طراحی در زمان بحران توجه لازم مبذول گردد. بر همین اساس هدف پژوهش پیش رو تدوین چارچوب و راهبردهای کاربردی جهت مکان یابی مراکز ملی هواشناسی و اقلیم در ایران بر اساس شاخص های تاب آوری اقلیمی و توسعه پایدار است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی-تحلیلی است. رویکرد پژوهش کیفی می باشد و با بهره گیری از تحلیل راهبردی سوات چارچوبی برای مکان یابی مراکز ملی هواشناسی و اقلیم در ایران بر اساس رویکرد تاب آوری اقلیمی و توسعه پایدار ارائه می دهد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که دستیابی به یک نظام و چارچوبی جامع و کارآمد جهت مکان یابی مراکز ملی هواشناسی و اقلیم مستلزم تلفیق همزمان شاخص های اقلیمی، محیطی، کالبدی مدیریتی و معماری در فرآیند تصمیم گیری است. توجه به اصول معماری پایدار، طراحی اقلیم گرا، انعطاف پذیری کالبدی، تاب آوری زیرساختی و هماهنگی با اسناد آمایش سرزمین علاوه بر افزایش کارایی عملکردی این مراکز، زمینه ارتقای تاب آوری اقلیمی کشور و تحقق اهداف توسعه پایدار را نیز فراهم خواهد کرد.

کلیدواژه ها:

مرکز ملی هواشناسی و اقلیم ، تاب آوری اقلیمی ، توسعه پایدار ، معماری پایدار