کاربست معماری تعاملی در طراحی مراکز فرهنگی کودکان؛ رویکردی برای خلق فضاهای یادگیری و تعامل

هدف این پژوهش تبیین نقش معماری تعاملی در طراحی مراکز فرهنگی کودکان و ارائه رویکردی برای خلق فضاهای یادگیری و تعامل است. پژوهش با رویکرد آمیخته کیفی(کمی) انجام شد. در بخش کیفی از طریق مصاحبه های عمیق با متخصصان معماری، طراحی فضاهای آموزشی و کارشناسان حوزه کودک مولفه های موثر معماری تعاملی شناسایی و چارچوب مفهومی اولیه پژوهش استخراج شد. در بخش کمی مدل پیشنهادی با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی (CFA) و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) مورد آزمون قرار گرفت. یافته ها نشان داد که معماری تعاملی تاثیر مستقیم و معناداری بر خلاقیت، تعامل اجتماعی و مشارکت فعال کودکان دارد و این عوامل زمینه ساز شکل گیری یادگیری معنادار در مراکز فرهنگی هستند. همچنین نتایج بیانگر آن است که بهره گیری از عناصر طراحی تعاملی، تجربه های چندحسی، انعطاف پذیری فضایی، بازی اکتشافی و استفاده هدفمند از فناوری های هوشمند کیفیت فضاهای فرهنگی کودکان را به طور معناداری ارتقا می دهد. بر این اساس طراحی مراکز فرهنگی کودکان باید به عنوان یک اکوسیستم پویا و کاربر محور در نظر گرفته شود که در آن فضا، فناوری و تعامل انسانی به صورت هم افزا، بستر یادگیری، خلاقیت و مشارکت کودکان را فراهم می آورند. در پایان چارچوبی کاربردی برای به کارگیری اصول معماری تعاملی در طراحی مراکز فرهنگی کودکان ارائه و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده مطرح شده است.

کلیدواژه ها:

معماری تعاملی ، مراکز فرهنگی کودکان ، فضاهای یادگیری ، تعامل اجتماعی ، طراحی فضاهای آموزشی