نوین؛ مطالعه موردی منطقه ۱۲ تهران

بهسازی و بازآفرینی بافت های فرسوده شهری از مهم ترین چالش های مدیریت و برنامه ریزی شهری در کلان شهرها به شمار می رود؛ زیرا این فرآیند علاوه بر مسائل کالبدی، ابعاد اجتماعی، اقتصادی، مدیریتی و زیست محیطی را نیز در بر می گیرد. در سال های اخیر توسعه فناوری های نوین از جمله هوش مصنوعی، سامانه های اطلاعات جغرافیایی (GIS)، دوقلوی دیجیتال (Digital Twin)، اینترنت اشیا (IoT)، مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) و کلان داده ها، ظرفیت های جدیدی را برای ارتقای فرآیندهای تصمیم گیری، برنامه ریزی و اجرای پروژه های بهسازی شهری فراهم کرده است. با وجود گسترش پژوهش ها در زمینه کاربرد این فناوری ها، هنوز چارچوبی آینده محور و یکپارچه برای بهره گیری از آن ها در بهسازی بافت های فرسوده متناسب با ویژگی های شهرهای ایران به ویژه در مناطق تاریخی ارائه نشده است. از این رو پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی آینده محور بهسازی بافت های فرسوده بر پایه فناوری های نوین منطقه ۱۲ تهران را به عنوان مطالعه موردی انتخاب کرده است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی است و با بهره گیری از مطالعات اسنادی، تحلیل شاخص های کالبدی، اجتماعی، مدیریتی و فناورانه و بررسی ظرفیت فناوری های نوین به شناسایی مولفه های موثر در بهسازی بافت فرسوده پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که یکپارچه سازی فناوری های نوین با فرآیندهای برنامه ریزی و مدیریت شهری می تواند موجب ارتقای کیفیت تصمیم گیری، اولویت بندی مداخلات، افزایش مشارکت ذینفعان، شبیه سازی سناریوهای توسعه، بهبود فرآیند اجرای پروژه ها و پایش مستمر نتایج شود. در نهایت الگوی پیشنهادی پژوهش می تواند به عنوان چارچوبی کاربردی برای سیاست گذاران و مدیران شهری در راستای تحقق بازآفرینی هوشمند، پایدار و آینده نگر بافت های فرسوده مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهسازی بافت های فرسوده ، فناوری های نوین ، بازآفرینی شهری ، دوقلوی دیجیتال ، هوش مصنوعی ، منطقه ۱۲ تهران