هویت معماری در عصر جهانی شدن

از جهانی شدن به عنوان فرآیندی یاد می شود که نظام حاکم بر جهان و ملتها رفته رفته به نظام های بین المللی، پسا ملی و پست مدرن تغییر کرده است. در معماری در چند دهه اخیر در پی ناکامی ها و انتقادات به این دسته از دیدگاه ها بازگشت به خویشتن و توجه به زیست بوم خویش مورد توجه قرار گرفته است. معماری همواره یکی از شاخص ترین بسترهای بازنمایی هویت ملی و فرهنگی می باشد که در طول تاریخ جوامع مختلف از طریق فرم، الگوها و سازه های معماری تلاش کرده اند تا ویژگی های منحصر به فرد خود را در کالبد فضاهای ساخته شده تجسم بخشند. با این حال در عصر جهانی شدن، جریان آزاد اطلاعات، تکنولوژی های نوین، استاندارد بین المللی ساخت و ساز و گسترش شبکه های ارتباطی، مرزهای فرهنگی را کمرنگ کرده و موجب شکل گیری نوعی همسان سازی در الگوهای معماری شده است. این شرایط معماری را در موقعیتی دوگانه قرار می دهد که از یک سو زمینه ساز گسترش نوآوری، دسترسی به دانش جهانی و ارتقای کیفیت فضاهای شهری است و از سوی دیگر با وجود آوردن گرایش به معماری های بی هویت و تکراری خطر تضعیف عناصر هویت ساز را افزایش می دهد. معماران امروز با چالش مهمی روبرو هستند چگونه می توان میان ضرورت بهره گیری از امکانات جهانی و حفظ ویژگی های فرهنگی توازن برقرار کرد؟ پاسخ به این پرسش نیازمند تحلیل رویکردهای معماری معاصر است که برخی از آن ها در پی احیاء و بازخوانی سنت ها از منظر نوین اند؛ در حالی که گروهی دیگر تلاش می کنند با تلفیق عناصر بومی با تکنولوژی ها و فرم های جهانی هویتی نو ترکیب کنند. زیرا هویت ملی نه تنها در فرم، ریاء، بلکه در نحوه معنا بخشی به فضاها و ارتباط مردم با محیط ساخته شده تجلی می یابد.

کلیدواژه ها:

معماری عصر ، جهانی ، هویت ساز ، هویت معماری