خودشیفتگی مدیران و گزارشگری پایداری شرکت ها: نقش میانجی توانایی مدیرعامل و مالکیت نهادی (مطالعه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران)

در سال های اخیر افزایش توجه ذی نفعان به مسئولیت پذیری اجتماعی و زیست محیطی شرکت ها موجب شده است گزارشگری پایداری به یکی از مهم ترین ابزارهای ارتقای شفافیت و پاسخگویی سازمان ها تبدیل شود. کیفیت گزارشگری پایداری علاوه بر ویژگی های ساختاری و محیطی شرکت، تحت تاثیر ویژگی های رفتاری و روان شناختی مدیران ارشد نیز قرار دارد. از جمله این ویژگی ها خودشیفتگی مدیران است که می تواند بر نحوه تصمیم گیری، افشای اطلاعات و تعامل شرکت با ذی نفعان اثرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف تاثیر خودشیفتگی مدیران بر گزارشگری پایداری شرکت ها و تبیین نقش میانجی توانایی مدیرعامل و مالکیت نهادی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از لحاظ روش توصیفی-همبستگی و از نوع پس رویدادی است. جامعه آماری پژوهش شامل شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۳ است. داده های پژوهش از صورت های مالی حسابرسی شده، گزارش های هیئت مدیره، سامانه کدال و سایر بررسی پایگاه های اطلاعاتی بازار سرمایه استخراج و با استفاده از روش داده های تابلویی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. نتایج پژوهش نشان می دهد خودشیفتگی مدیران تاثیر مثبت و معناداری بر گزارشگری پایداری دارد. همچنین توانایی مدیرعامل نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می کند، در حالی که نقش میانجی مالکیت نهادی مورد تایید قرار نگرفت. یافته های این پژوهش بیانگر آن است که ویژگی های شخصیتی مدیران می تواند از طریق بهبود توانایی های مدیریتی کیفیت افشای اطلاعات پایداری را ارتقا دهد. نتایج این مطالعه می تواند برای دانشجویان کارشناسی ارشد مهندسی صنایع گرایش مالی، سرمایه گذاران، مدیران، نهادهای ناظر و سیاست گذاران بازار سرمایه در جهت بهبود سازوکارهای حاکمیت شرکتی، ارتقای شفافیت اطلاعاتی و توسعه گزارشگری پایداری مفید باشد.

کلیدواژه ها:

خودشیفتگی ، مدیران ، گزارشگری پایداری ، توانایی مدیر عامل ، مالکیت نهادی ، حاکمیت شرکتی ، بورس اوراق بهادار تهران