تاثیر تورم بر قابلیت اتکای گزارشگری مالی و تصمیم گیری مدیران

این پژوهش به بررسی تاثیر تورم بر قابلیت اتکای گزارشگری مالی و تصمیم گیری مدیران می پردازد. در شرایط تورم مزمن، مبنای اندازه گیری حسابداری واحد پول ثابت دچار خدشه شده و اقلام دارایی ها و هزینه ها با ارزش های غیر واقعی گزارش می شوند. این امر منجر به تحریف سودآوری، کاهش قابلیت مقایسه اطلاعات مالی در طول زمان و در نتیجه اخذ تصمیمات مالی نامناسب توسط مدیران و سرمایه گذاران می گردد. با استناد به مبانی نظری تئوری نمایندگی و اطلاعات، این مقاله استدلال می کند که بی توجهی به آثار تورم ترازنامه را از بارتاب وضعیت اقتصادی واقعی شرکت ها دور می سازد. یافته های ادبیات موجود نشان می دهد که افزایش انتظارات تورمی بر محاسبات حسابداری مانند استهلاک تاثیر می گذارد. این پژوهش بر لزوم توجه نهادهای تدوین استاندارد به بکارگیری روش های حسابداری تورمی مانند روش ارزش جاری برای بهبود شفافیت و کارایی بازارهای سرمایه تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

تورم ، کیفیت اطلاعات ، گزارشگری مالی