بررسی اثرات آموزش مبتنی بر شناخت توزیع شده بر یادگیری اجتماعی در کلاس

تحولات رویکردهای نوین آموزشی نشان می دهد که یادگیری دیگر صرفا فرایندی فردی و محدود به فعالیت های ذهنی دانش آموز در نظر گرفته نمی شود، بلکه در بسیاری از موقعیت های آموزشی، دانش و فرایندهای شناختی در تعامل میان یادگیرندگان، معلم، ابزارهای آموزشی، منابع اطلاعاتی و محیط یادگیری شکل می گیرند. در این میان، رویکرد شناخت توزیع شده با تغییر واحد تحلیل یادگیری از ذهن فردی به نظامی متشکل از انسان ها، ابزارها، نشانه ها و محیط، ظرفیت قابل توجهی برای بازتعریف فرایند یادگیری اجتماعی در کلاس دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات آموزش مبتنی بر شناخت توزیع شده بر یادگیری اجتماعی در کلاس انجام شده است. در این رویکرد، دانش آموزان به جای دریافت منفعلانه اطلاعات، در فعالیت هایی مشارکت می کنند که مستلزم گفت وگو، تبادل اطلاعات، حل مسئله، استفاده مشترک از ابزارها، تفسیر منابع و ساخت جمعی معناست. مبنای نظری این دیدگاه بر این اصل استوار است که شناخت می تواند میان افراد و همچنین میان افراد، مصنوعات مادی و بازنمایی های بیرونی توزیع شود و عملکرد شناختی یک گروه از هماهنگی این عناصر شکل گیرد (هاچینز، ۱۹۹۵؛ هولان، هاچینز و کیرش، ۲۰۰۰). شواهد پژوهشی در محیط های آموزشی نیز نشان داده اند که بررسی یادگیری از منظر شناخت توزیع شده می تواند نقش فضای تعاملی، ابزارهای آموزشی و مشارکت گروهی را در فرایند یادگیری آشکار سازد. (ResearchGate)آموزش مبتنی بر شناخت توزیع شده از طریق ایجاد موقعیت های یادگیری مشارکتی، تقسیم مسئولیت های شناختی، استفاده هدفمند از ابزارهای میانجی و افزایش تعامل میان همسالان می تواند زمینه مناسبی برای تقویت یادگیری اجتماعی فراهم کند. در چنین محیطی، دانش آموزان نه تنها از معلم، بلکه از یکدیگر و از منابع و ابزارهای موجود در محیط نیز یاد می گیرند. پژوهش های انجام شده درباره یادگیری مشارکتی نیز نشان داده اند که تعامل متقابل، وابستگی متقابل و مشارکت فعال اعضای گروه با موفقیت در حل مسئله، استدلال علمی و کسب یادگیری ارتباط دارد. (ScienceDirect) بنابراین، شناخت توزیع شده می تواند چارچوبی برای پیوند دادن ابعاد شناختی و اجتماعی یادگیری فراهم آورد.از سوی دیگر، اجرای این رویکرد می تواند به تغییر نقش معلم از انتقال دهنده اصلی دانش به طراح، هماهنگ کننده و تسهیل گر فرایندهای یادگیری منجر شود. دانش آموزان نیز از دریافت کنندگان اطلاعات به مشارکت کنندگان فعال در ساخت و بازسازی دانش تبدیل می شوند. در این فرایند، گفت وگو، همکاری، مسئولیت پذیری گروهی، گوش دادن به دیدگاه دیگران، مذاکره درباره معنا و استفاده مشترک از منابع، عناصر اصلی یادگیری محسوب می شوند. مطالعات انجام شده در کلاس های علوم و زبان نیز نشان داده اند که تعامل میان دانش آموزان و مصنوعات و منابع محیطی می تواند بخشی از نظام شناختی فعالیت آموزشی را تشکیل دهد. (Wiley Online Library) بر این اساس، توجه به آموزش مبتنی بر شناخت توزیع شده می تواند راهی برای تقویت یادگیری اجتماعی، مشارکت کلاسی، تعامل همسالان و شکل گیری دانش جمعی در مدرسه باشد.