تحلیل تاثیر توسعه ساخت وسازهای بلندمرتبه بر زیرساخت های شهری و الگوی توسعه کالبدی شهر تبریز

توسعه ساخت وسازهای بلندمرتبه یکی از مهم ترین تحولات کالبدی شهرهای معاصر محسوب می شود که به دلیل افزایش تراکم جمعیتی، محدودیت منابع زمین و ضرورت استفاده بهینه از اراضی شهری مورد توجه برنامه ریزان قرار گرفته است. شهر تبریز نیز در دهه های اخیر تحت تاثیر رشد جمعیت، افزایش قیمت زمین، تغییر الگوی سکونت و گسترش فعالیت های اقتصادی، شاهد افزایش گرایش به ساخت ساختمان های بلندمرتبه بوده است. با وجود مزایای اقتصادی و کالبدی این نوع توسعه، پیامدهای آن بر زیرساخت های شهری، شبکه حمل ونقل، خدمات عمومی، سیمای شهری و الگوی توسعه فضایی نیازمند بررسی دقیق است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل تاثیر توسعه ساخت وسازهای بلندمرتبه بر زیرساخت های شهری و الگوی توسعه کالبدی شهر تبریز است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی است که با استفاده از مطالعات اسنادی، بررسی پژوهش های مرتبط با توسعه فضایی تبریز و تحلیل اثرات بلندمرتبه سازی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بلندمرتبه سازی در صورت هدایت صحیح می تواند موجب استفاده بهینه از زمین، کاهش گسترش افقی شهر و افزایش بهره وری زیرساخت ها شود؛ اما در صورت نبود برنامه ریزی مناسب، فشار مضاعفی بر شبکه های حمل ونقل، تاسیسات شهری، خدمات عمومی و محیط کالبدی وارد می کند. همچنین مشخص شد که توسعه عمودی شهر تبریز نیازمند هماهنگی میان سیاست های شهرسازی، ظرفیت زیرساختی مناطق، ضوابط ساخت وساز و مطالعات زیست محیطی است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که بلندمرتبه سازی باید به عنوان یک ابزار برنامه ریزی شهری و نه صرفا یک فعالیت اقتصادی مورد توجه قرار گیرد و اجرای آن نیازمند مکان یابی مناسب، کنترل تراکم، توسعه زیرساخت ها و مدیریت یکپارچه شهری است.