ارزیابی نقش مقاوم سازی سازه های شهری در افزایش تاب آوری ساختمان های شهر تبریز در برابر زلزله با رویکرد مدیریت بحران شهری

شهر تبریز به دلیل قرارگیری در یکی از پهنه های لرزه خیز کشور، همواره در معرض خطر وقوع زلزله های مخرب قرار داشته است. وجود گسل های فعال پیرامون شهر، تراکم بالای جمعیت، توسعه سریع کالبدی و وجود ساختمان های قدیمی و آسیب پذیر، ضرورت توجه به افزایش تاب آوری سازه های شهری را دوچندان کرده است. مقاوم سازی ساختمان ها به عنوان یکی از مهم ترین راهبردهای کاهش خطرپذیری لرزه ای، می تواند نقش موثری در کاهش خسارات جانی و اقتصادی ناشی از زلزله ایفا نماید.هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش مقاوم سازی سازه های شهری در افزایش تاب آوری ساختمان های شهر تبریز در برابر زلزله با رویکرد مدیریت بحران شهری است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی است که با استفاده از مطالعات اسنادی، بررسی پژوهش های مرتبط با آسیب پذیری لرزه ای شهر تبریز و تحلیل راهکارهای نوین مقاوم سازی انجام شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که مقاوم سازی سازه های موجود، به ویژه ساختمان های قدیمی، سازه های بنایی غیرمسلح و ساختمان های دارای ضعف طراحی، یکی از موثرترین اقدامات پیشگیرانه در چرخه مدیریت بحران محسوب می شود. همچنین مشخص شد که ترکیب اقدامات مهندسی مقاوم سازی با برنامه ریزی شهری، پایش ساختمان ها، آموزش شهروندان و مدیریت یکپارچه بحران می تواند سطح تاب آوری شهر تبریز را افزایش دهد.نتایج پژوهش بیانگر آن است که مقاوم سازی سازه ها نباید صرفا به عنوان یک اقدام فنی مهندسی مورد توجه قرار گیرد، بلکه باید به عنوان بخشی از سیاست کلان مدیریت ریسک شهری در برنامه های شهرداری تبریز و نظام برنامه ریزی شهری لحاظ شود.