(اثربخشی آموزش تمایزیافته بر یادگیری قواعد عربی در دانش آموزان با اختلالات یادگیری)

مسئله بنیادین در فرایند آموزش زبان دوم در نظام آموزشی، مواجهه دانش آموزان دارای اختلالات ویژه یادگیری با قواعد تجریدی، صیغه ها و ساختارهای نحوی زبان عربی است که شیوه های تدریس سنتی پاسخگوی تنوع توانمندی های شناختی آنان نیست. پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی الگوی آموزش تمایزیافته بر ارتقای سطح یادگیری و تثبیت قواعد زبان عربی در دانش آموزان با اختلالات یادگیری انجام شد. روش این پژوهش نیمه آزمایشی و مبتنی بر طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه نهم دوره اول متوسطه دارای پرونده اختلالات یادگیری در مراکز مشاوره و مدارس منطقه دو شهر تهران در سال تحصیلی ۴۰۵-۱۴۰۴بودند. با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۳۰ دانش آموز انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه گواه (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت برنامه مداخله ای تدریس تمایزیافته مبتنی بر سه مولفه محتوا، فرایند و فراورده قرار گرفتند، در حالی که گروه گواه آموزش های معمول و متداول سنتی را دریافت کردند. ابزار گردآوری داده ها، آزمون استانداردشده و محقق ساخته یادگیری قواعد عربی بود که روایی محتوایی و پایایی آن از طریق همسانی درونی به تایید رسید. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری در سطح معنی داری پنج صدم مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات یادگیری قواعد زبان عربی در گروه آزمایش پس از اجرای مداخله، به طور معناداری بالاتر از میانگین گروه گواه بود. در نتیجه، الگوی آموزش تمایزیافته با ایجاد مسیرهای منعطف یادگیری و کاستن از بار شناختی، روشی کارآمد در ارتقای کیفیت یادگیری درس عربی محسوب می شود.