طراحی چارچوب مدیریت ترافیک شهری مبتنی بر دوقلوی دیجیتال و اینترنت اشیاء برای بهبود زمان پاسخگویی به بحران ها (مطالعه موردی: شهرداری تبریز)

پژوهش حاضر با هدف طراحی چارچوب مدیریت ترافیک شهری مبتنی بر دوقلوی دیجیتال و اینترنت اشیا برای بهبود زمان پاسخگویی به بحران ها در شهرداری تبریز انجام گرفته است. روش پژوهش از نوع توسعه ای-کاربردی با رویکرد ترکیبی (کیفی و کمی) و مبتنی بر طراحی سیستم و شبیه سازی محاسباتی می باشد. در بخش کیفی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۱ نفر از مدیران و کارشناسان ارشد شهرداری تبریز انجام شد و داده ها با روش تحلیل مضمون در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل گردید. در بخش کمی، چهار سناریوی بحران (تصادف سنگین، انسداد کامل معبر، شرایط جوی نامساعد و تخلیه اضطراری زلزله) در کریدور خیابان امام خمینی تبریز با استفاده از نرم افزار شبیه سازی SUMO مدل سازی و در سه حالت «وضعیت موجود»، «وضعیت با چارچوب پیشنهادی با داده های لحظه ای» و «وضعیت با چارچوب پیشنهادی با داده های پیش بینی کننده» شبیه سازی گردید. یافته ها نشان می دهد که وضعیت موجود زیرساخت های فناوری اطلاعات و پایش ترافیک در شهرداری تبریز با الزامات پیاده سازی چارچوب فاصله قابل توجهی دارد (شکاف ۶۵ درصدی) و مهم ترین موانع به ترتیب اولویت عبارت اند از: موانع نهادی-مدیریتی (۸۸.۱ درصد)، فنی-زیرساختی (۸۱.۰ درصد)، مالی-اقتصادی (۷۶.۲ درصد) و حقوقی-قانونی (۶۶.۷ درصد). نتایج شبیه سازی نشان می دهد که پیاده سازی چارچوب پیشنهادی می تواند زمان پاسخگویی به بحران ها را بین ۲۵.۰ تا ۴۴.۵ درصد کاهش دهد؛ به گونه ای که در سناریوی تصادف سنگین، زمان پاسخگویی از ۲۴۵ ثانیه به ۱۳۶ ثانیه (۴۴.۵ درصد کاهش) و در سناریوی تخلیه اضطراری زلزله از ۵۲۰ ثانیه به ۳۲۵ ثانیه (۳۷.۵ درصد کاهش) می رسد. نتایج پژوهش بر ضرورت ایجاد کارگروه مدیریت یکپارچه ترافیک هوشمند، اجرای پایلوت در کریدور منتخب، توسعه شبکه حسگرها و تدوین آیین نامه اشتراک گذاری داده تاکید دارد.