ارائه الگوی طراحی معماری برای بازآفرینی بناها و بافت های فرسوده با رویکرد ارتقای کیفیت محیط شهری

گسترش شتابان شهرنشینی، تغییر الگوهای سکونت و فعالیت و فرسودگی تدریجی کالبد شهری، موجب شکل گیری پهنه هایی شده است که از نظر عملکردی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی با افت کیفیت مواجه اند. بناها و بافت های فرسوده، علاوه بر کاهش خوانایی و انسجام فضایی شهر، می توانند زمینه ساز کاهش امنیت، افت سرزندگی، ناکارآمدی شبکه دسترسی و کاهش مطلوبیت محیط شهری شوند. ازاین رو، بازآفرینی این پهنه ها نیازمند رویکردی فراتر از مداخله صرفا کالبدی و توجه هم زمان به ابعاد معماری، اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی و ادراکی است. پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی طراحی معماری برای بازآفرینی بناها و بافت های فرسوده با رویکرد ارتقای کیفیت محیط شهری انجام شده است. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و شیوه گردآوری اطلاعات، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و کتابخانه ای است. در فرایند تحلیل، مولفه های موثر بر بازآفرینی معماری و کیفیت محیط شهری در محورهایی همچون هویت و خوانایی، انسجام و پیوستگی فضایی، مقیاس انسانی، تنوع و اختلاط کاربری، دسترسی پذیری، امنیت، سرزندگی، انعطاف پذیری، آسایش اقلیمی، پایداری محیطی و مشارکت اجتماعی بررسی و ارتباط میان آن ها تحلیل شده است.