بررسی نقش و تاثیر معلم و والدین در تقویت اعتقادات مذهبی دانش آموزان دوره ابتدایی

دوره ابتدایی یکی از مهم ترین مراحل شکل گیری شخصیت، هویت، نظام ارزشی و باورهای دینی کودکان به شمار می رود. در این مرحله، دانش آموزان به دلیل برخورداری از روحیه تقلید، کنجکاوی، عاطفه پذیری و اعتماد بالا به بزرگسالان، بیش از هر زمان دیگری از رفتار، گفتار و الگوهای عملی والدین و معلمان تاثیر می پذیرند. هدف این مقاله، بررسی نقش و تاثیر معلم و والدین در تقویت اعتقادات مذهبی دانش آموزان دوره ابتدایی است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه بررسی مفاهیم تربیت دینی، روان شناسی رشد کودک و نقش نهادهای خانواده و مدرسه تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که والدین به عنوان نخستین و پایدارترین الگوی تربیتی کودک، از طریق ایجاد فضای معنوی در خانواده، رفتار اخلاقی، گفت وگوهای صمیمانه، آموزش تدریجی عبادات و پاسخ گویی مناسب به پرسش های دینی، درونی سازی باورهای مذهبی را تسهیل می کنند. از سوی دیگر، معلم با ایفای نقش الگویی، ایجاد محیط آموزشی امن و معنوی، بهره گیری از روش های جذاب و غیرمستقیم آموزش مفاهیم دینی، توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان و تقویت تجربه های عملی و عاطفی، می تواند زمینه رشد اعتقادی دانش آموزان را فراهم آورد.نتایج بیانگر آن است که اثربخشی تربیت دینی زمانی افزایش می یابد که میان خانواده و مدرسه هماهنگی، تعامل مستمر و وحدت رویه وجود داشته باشد. استفاده از اجبار، ترس، تحقیر یا انتقال صرفا حفظی مفاهیم مذهبی ممکن است به کاهش علاقه و شکل گیری نگرش سطحی نسبت به دین منجر شود. بنابراین، تربیت دینی دانش آموزان ابتدایی باید بر محبت، الگوسازی، تجربه عملی، گفت وگو، احترام به پرسشگری و پیوند دادن آموزه های دینی با زندگی روزمره استوار باشد.