تاثیر استفاده از روش های فعال تدریس بر یادگیری مفاهیم ادبی و افزایش مشارکت دانش آموزان در درس زبان و ادبیات فارسی
محل انتشار: دومین همایش بین المللی پژوهش در عصر نوین
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 27
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IECME02_530
تاریخ نمایه سازی: 25 شهریور 1405
چکیده مقاله:
درس فارسی به عنوان یکی از بنیادی ترین دروس نظام آموزشی، نقش مهمی در تقویت مهارت های زبانی، پرورش تفکر انتقادی، گسترش دایره واژگان، فهم متون ادبی و شکل گیری هویت فرهنگی دانش آموزان دارد. با این حال، در بسیاری از کلاس های درس، آموزش مفاهیم ادبی همچنان بر پایه روش های سنتی، سخنرانی محور و حافظه محور انجام می شود؛ رویکردی که ممکن است موجب کاهش انگیزه، مشارکت محدود دانش آموزان و یادگیری سطحی مفاهیم شود. در چنین شرایطی، استفاده از روش های فعال تدریس می تواند زمینه ای موثر برای درگیر کردن ذهنی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان در فرایند یادگیری فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از روش های فعال تدریس بر یادگیری مفاهیم ادبی و افزایش مشارکت دانش آموزان در درس فارسی تدوین شده است.در این مطالعه، روش های فعال تدریس شامل بحث گروهی، ایفای نقش، یادگیری مشارکتی، پرسش و پاسخ هدایت شده، بارش فکری، تحلیل گروهی متن، نمایش خلاق و فعالیت های مبتنی بر حل مسئله مورد توجه قرار گرفته اند. این روش ها با ایجاد فضای تعاملی در کلاس، دانش آموزان را از حالت شنونده منفعل خارج کرده و آنان را به مشارکت در خواندن، تحلیل، تفسیر و بازآفرینی مفاهیم ادبی تشویق می کنند. بر اساس یافته های پژوهش، به کارگیری روش های فعال تدریس در درس فارسی موجب افزایش میزان درک دانش آموزان از آرایه های ادبی، مفاهیم شعر و نثر، پیام متن، شخصیت پردازی، عناصر داستان و ارتباط میان متن ادبی و تجربه های زندگی می شود. همچنین این روش ها سبب ارتقای اعتمادبه نفس، افزایش تعامل کلاسی، تقویت مهارت گفت وگو، رشد خلاقیت و بهبود نگرش دانش آموزان نسبت به درس فارسی می گردد.نتایج نشان می دهد که یادگیری مفاهیم ادبی زمانی عمیق تر و پایدارتر می شود که دانش آموزان در فرایند کشف معنا، تحلیل متن و بیان برداشت های شخصی خود مشارکت فعال داشته باشند. روش های فعال تدریس با توجه به ماهیت ارتباطی و تفسیری ادبیات فارسی، امکان تجربه مستقیم، گفت وگوی چندجانبه و یادگیری معنادار را فراهم می سازند. در چنین رویکردی، معلم نقش هدایتگر، تسهیل گر و طراح موقعیت های یادگیری را بر عهده دارد و دانش آموزان نیز به عنوان کنشگران اصلی فرایند آموزش شناخته می شوند. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که استفاده هدفمند و برنامه ریزی شده از روش های فعال تدریس، یکی از راهکارهای موثر برای بهبود کیفیت آموزش فارسی، تقویت یادگیری مفاهیم ادبی و افزایش مشارکت دانش آموزان در کلاس درس است.
نویسندگان
سحر عیدی شیخ رباط
آموزش و پرورش مسجدسلیمان، دبیرستان نمونه دولتی پویندگان