مدل سازی فرآیندهای تصمیم گیری آموزشی مدیران مدارس در شرایط عدم قطعیت و بحران

سیستم های آموزشی معاصر به طور فزاینده ای با محیط های پویا، مبهم و پیش بینی ناپذیر مواجه هستند. بروز بحران های نوظهور و شرایط عدم قطعیت شدید — اعم از بحران های بهداشتی، تغییرات ناگهانی فناوری، نوسانات ساختاری و چالش های اجتماعی-اقتصادی — ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی مدیریت را دوچندان کرده است. در این میان، تصمیم گیری آموزشی به عنوان هسته مرکزی مدیریت مدارس و موسسات آموزش عالی، نقشی حیاتی در بقا و پویایی سازمان های یادگیرنده ایفا می کند. مسئله اساسی این است که مدیران آموزشی در مواجهه با موقعیت های بحرانی فاقد یک الگوی ساختاریافته و بومی برای تحلیل گزینه ها، کاهش ریسک و اتخاذ تصمیمات بهینه و به موقع هستند. مدل سازی فرآیندهای تصمیم گیری آموزشی نشان می دهد که مواجهه موفق با شرایط عدم قطعیت، نیازمند گذار از تصمیم گیری های خطی و سنتی به سمت الگوهای پویا، مشارکتی و مبتنی بر تفکر سناریومحور است. مدیرانی که از انعطاف پذیری شناختی و سیستم های پشتیبان تصمیم گیری بهره می برند، بهتر می توانند تهدیدهای ناشی از بحران را به فرصت هایی برای تحول آموزشی تبدیل کنند. بر اساس یافته های پژوهش، پیشنهاد می شود دوره های توانمندسازی تخصصی با تمرکز بر مدیریت بحران، شبیه سازی بحران های آموزشی و مهارت های تصمیم گیری در شرایط ابهام برای مدیران مدارس و موسسات آموزشی طراحی و اجرا گردد.