تاثیر فرهنگ های محلی بر قرائت، ترجمه و تفاسیر قرآن

قرآن کریم به عنوان آخرین پیام آسمانی، در بستر فرهنگی عربستان سده هفتم میلادی نازل شده است، اما خطاب آن به تمامی بشریت در طول اعصار است. این ویژگی جهان شمول، از سده های نخستین اسلامی، مسئله ترجمه و تفسیر آن را برای مخاطبان غیرعرب زبان به یکی از چالش های اساسی جوامع اسلامی بدل ساخته است. پژوهش حاضر با بهره گیری از چارچوب نظری «تغییرات در مطالعات ترجمه» و پروژه پژوهشی «قرآن جهانی»، به دنبال واکاوی تاثیر فرهنگ های محلی بر قرائت، ترجمه و تفاسیر قرآن است. یافته ها در سه سطح زبانی، فرهنگی و زیبایی شناختی نشان می دهد که فرهنگ های محلی از طریق گزینش واژگان، شیوه های تفسیری، ساختارهای نحوی و ترجیحات زیبایی شناختی، بر خوانش قرآن تاثیر نهاده و به شکل گیری سنت های تفسیری متنوعی انجامیده اند. همچنین، پیشینه دینی و مذهبی مترجمان، نهادهای فراملی و جنبش های تبشیری در تولید و توزیع ترجمه های هنجارمند نقش تعیین کننده ای داشته اند. در سال های اخیر، رویکردهای نوینی مانند ترجمه قرآن به زبان اشاره برای ناشنوایان، نشان دهنده گسترش دامنه تاثیر فرهنگ های محلی و شمول گرایی فرهنگی در این حوزه است. این پژوهش، ترجمه و تفسیر قرآن را نه کنشی صرفا زبانی، بلکه به مثابه میانجی گری فرهنگی و بازتولیدکننده روابط قدرت معرفی می کند.