رابطه میزان استفاده از فضای مجازی، سبک های فرزندپروری، انسجام خانوادگی و هوش اخلاقی با احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهر رامهرمز

هدف از پژوهش حاضر، رابطه میزان استفاده از فضای مجازی، سبک های فرزندپروری، انسجام خانوادگی و هوش اخلاقی با احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهر رامهرمز بود. جامعه آماری همه ی دانش آموزان دختر و نمونه آماری با استفاده از جدول گرجسی و مورگان تعداد ۳۵۰ نفر از دانش آموزان دختر بودند که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. برای جمع آوری اطلاعات ها از پرسشنامه های استفاده از فضای مجازی محمدی (۱۳۹۱)، سبک های فرزندپروری بامریند (۱۹۷۳)، انسجام خانوادگی سامانی (۱۳۸۱)، هوش اخلاقی لینیک و کیل (۲۰۰۵) و پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (۲۰۰۴) استفاده شد. برای تحلیل نتایج از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزار ۲۶ SPSS استفاده شد. یافته ها نشان دادند بین میزان استفاده از فضای مجازی و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان دختر رابطه منفی وجود داشت. بین سبک فرزند پروری سهل گیر و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان دختر رابطه منفی؛ بین سبک فرزند پروری مقتدر و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان دختر رابطه مثبت و بین سبک فرزند پروری مستبد و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان دختر رابطه منفی و معنادار وجود داشت. بین انسجام خانوادگی و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان دختر رابطه مثبت و بین هوش اخلاقی و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان دختر رابطه مثبت و معناداری وجود داشت. هم چنین نتایج رگرسیون نشان داد ۹۲/۰از واریانس احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دختر توسط متغیرهای یاد شده تبیین شدند.