بررسی تاثیر فناوری های آموزشی نوین بر خلاقیت و کارگروهی دانش آموزان با میانجی گری نقش معلم

تحول دیجیتال در آموزش، ماهیت یاددهی–یادگیری را به طور بنیادین دگرگون کرده است و فناوری های آموزشی نوین، از جمله کلاس های هوشمند، پلتفرم های یادگیری الکترونیکی، نرم افزارهای تعاملی، بازی وارسازی، واقعیت افزوده و ابزارهای همکاری آنلاین، به یکی از مولفه های اصلی ارتقای کیفیت آموزشی تبدیل شده اند. در این میان، توجه به پیامدهای تربیتی و روان شناختی این فناوری ها، به ویژه در حوزه پرورش خلاقیت و تقویت مهارت کارگروهی دانش آموزان، اهمیتی دوچندان یافته است. با وجود گسترش کاربرد فناوری در مدارس، همچنان این پرسش اساسی مطرح است که آیا فناوری به تنهایی می تواند موجب رشد خلاقیت و همکاری دانش آموزان شود یا اینکه اثربخشی آن وابسته به کیفیت نقش آفرینی معلم در فرایند یاددهی–یادگیری است. از این منظر، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فناوری های آموزشی نوین بر خلاقیت و کارگروهی دانش آموزان، با تاکید بر نقش میانجی گر معلم، انجام شده است.در جمع بندی می توان گفت که فناوری های آموزشی نوین به تنهایی تضمین کننده رشد خلاقیت و کارگروهی دانش آموزان نیستند، بلکه اثربخشی آن ها به طور معناداری وابسته به کیفیت نقش آفرینی معلم در طراحی، اجرا و هدایت موقعیت های یادگیری است. هرچه معلم از آمادگی حرفه ای، دانش فناورانه–آموزشی و نگرش نوآورانه بیشتری برخوردار باشد، امکان تبدیل فناوری به یک اهرم موثر برای توسعه مهارت های قرن بیست ویکم در دانش آموزان افزایش می یابد. بر این اساس، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس، علاوه بر تجهیز مدارس به فناوری های نوین، بر توانمندسازی معلمان در زمینه تلفیق اثربخش فناوری با روش های تدریس خلاق و مشارکتی نیز سرمایه گذاری کنند. بدون چنین رویکردی، فناوری ممکن است تنها به یک ابزار نمایشی در کلاس درس تقلیل یابد؛ اما با حضور معلم توانمند، می تواند به عاملی موثر در شکوفایی خلاقیت، توسعه تعاملات گروهی و ارتقای کیفیت یادگیری تبدیل شود.