نقش والدین در موفقیت آموزشی و اجتماعی کودکان

خانواده به عنوان نخستین و اثرگذارترین نهاد تربیتی، نقش بنیادینی در شکل گیری موفقیت آموزشی و اجتماعی کودکان دارد. والدین از طریق سبک های فرزندپروری، حمایت عاطفی، مشارکت در فرایند یادگیری، نظارت تربیتی و تعامل با مدرسه، می توانند زمینه رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی کودک را تقویت یا تضعیف کنند. هدف این مقاله، بررسی نقش والدین در موفقیت آموزشی و اجتماعی کودکان با تکیه بر دیدگاه های روان شناختی، تربیتی و جامعه شناختی است. یافته ها نشان می دهد کودکانی که در خانواده هایی برخوردار از روابط عاطفی مثبت، انتظارات روشن، حمایت آموزشی و مشارکت فعال والدین رشد می کنند، معمولا از عملکرد تحصیلی بهتر، انگیزش بالاتر، عزت نفس بیشتر و مهارت های اجتماعی مطلوب تری برخوردارند (Baumrind, ۱۹۹۱; Eccles, ۲۰۰۷). در مقابل، شیوه های تربیتی ناکارآمد، تعارض های خانوادگی، فقر فرهنگی و ضعف ارتباط خانه و مدرسه می توانند موانعی در مسیر رشد کودک ایجاد کنند (Conger & Donnellan, ۲۰۰۷; Epstein, ۲۰۰۱). در مجموع، موفقیت کودک حاصل تعامل چندسویه میان خانواده، مدرسه و بافت اجتماعی است و والدین در این میان جایگاهی محوری دارند (Bronfenbrenner, ۱۹۷۹). ازاین رو، ارتقای آگاهی تربیتی والدین و تقویت همکاری خانواده و مدرسه، از راهبردهای مهم در بهبود کیفیت رشد کودکان به شمار می آید.