الگوی حرفه ای معلم در توسعه یادگیری مشارکتی و اجتماعی در مدارس

در نظام های آموزشی نوین، گذار از پارادایم های سنتی حافظه محور به سمت رویکردهای ساختن گرایانه، ضرورت بازتعریف نقش معلم را بیش از پیش نمایان کرده است. مسئله اصلی پژوهش حاضر، خلا موجود در تبیین یک الگوی منسجم و عملیاتی برای معلمان است که بتوانند از طریق آن، یادگیری مشارکتی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان را در بسترهای کلاسی هدایت کنند. هدف از این مطالعه، استخراج و تبیین «الگوی حرفه ای معلم» به عنوان تسهیل گر و معمار تعاملات اجتماعی در مدارس است. این پژوهش با استفاده از روش شناسی کیفی و تحلیل محتوای اسناد بالادستی و رویکردهای آموزشی معاصر انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که الگوی حرفه ای مطلوب، بر سه رکن بنیادین استوار است: نخست؛ سواد عاطفی و هوش اجتماعی معلم برای مدیریت پویایی های گروهی؛ دوم؛ طراحی آموزشی مبتنی بر مسئله (PBL) که دانش آموزان را به وابستگی مثبت متقابل سوق می دهد؛ و سوم؛ ایفای نقش به عنوان مربی بازتابی (Reflective Practitioner) که مدام عملکرد تعاملی خود را نقد و اصلاح می کند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که پیاده سازی این الگو، علاوه بر ارتقای پیشرفت تحصیلی، منجر به تقویت سرمایه اجتماعی دانش آموزان و کاهش تعارضات بین فردی در محیط آموزشی می گردد. در نهایت، این مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی با بازنگری در برنامه های تربیت معلم (پرودر)، باید بر توسعه شایستگی های نرم و مهارت های تسهیل گری تمرکز کنند تا معلمان بتوانند مدارس را به فضایی برای تجربه «زیست دموکراتیک» و «همیاری جمعی» تبدیل کنند.