اسب در متون ادبی فارسی رسانه ای برای قدرت، معنا و فرهنگ ایرانی (با تاکید بر تاریخ بیهقی)

اسب از روزگار کهن در فرهنگ ایرانی جایگاهی فراتر از یک حیوان کاربر داشته است؛ در ادبیات فارسی، نماد نجابت، فراست، حرکت و گاه حامل معانی سیاسی و روحی است. این پژوهش با تمرکز بر تاریخ بیهقی اثر ابوالفضل بیهقی، نقش اسب را به عنوان رسانه ای فرهنگی ادبی بررسی کرده است . هدف جستار حاضر انجام پژوهشی درباره موضوع «اسب؛ رسانه ای برای قدرت، معنا و فرهنگ ایرانی» از طریق بازخوانی نماد اسب در چارچوب نظری نشانه شناسی فرهنگی و تحلیل گفتمان تاریخی در «تاریخ بیهقی» است. روش کتابخانه ای مبتنی بر یادداشت برداری و استخراج مطالب از منابع متنوع به کارگرفته شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که در بسیاری از روایت های بیهقی، اسب از سطح «ابزار سواری» فراتر می رود و به نشانه ای زبانی برای بازنمایی منزلت فرد، رابطه انسان با قدرت، و ساختار عاطفی روایت تبدیل می شود. همچنین حضور اسب در متون فارسی به ویژه متن تاریخی بیهقی نوعی رسانه فرهنگی پیوسته است که قدرت، معنا و فرهنگ ایرانی را به تصویر می کشد.

کلیدواژه ها:

اسب ، تاریخ بیهقی ، ادبیات فارسی ، نشانه شناسی ، رسانه فرهنگی ، قدرت