بررسی وضعیت دامپروری و نقش اسب ترکمن در توسعه اقتصادی–فرهنگی استان گلستان با تاکید بر شهرستان گنبد کاووس

استان گلستان به دلیل تنوع اقلیمی، گستردگی اراضی کشاورزی، وجود مراتع طبیعی و پیشینه تاریخی دامپروری، از مناطق مستعد کشور در حوزه تولیدات دامی و توسعه فعالیت های وابسته به آن محسوب می شود. این استان با برخورداری از شرایط محیطی متنوع، امکان پرورش طیف گسترده ای از دام های سبک، سنگین و تک سمی را فراهم کرده و نقش مهمی در تامین بخشی از نیازهای پروتئینی کشور ایفا می کند. در میان گونه های مختلف دامی، اسب ترکمن به عنوان یک نژاد اصیل و بومی، افزون بر ارزش بالای ژنتیکی، دارای جایگاه فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ویژه ای در استان گلستان و به ویژه در شهرستان گنبد کاووس است.هدف این مقاله بررسی جامع وضعیت دامپروری استان گلستان با تمرکز بر شهرستان گنبد کاووس، تحلیل ساختار و شرایط پرورش انواع دام، تبیین نقش اسب ترکمن در فرهنگ بومی و اقتصاد محلی و ارائه راهکارهایی برای توسعه پایدار و هدفمند این صنعت است. روش تحقیق به صورت مروری - تحلیلی و مبتنی بر استفاده از داده های آماری رسمی، مطالعات علمی پیشین، گزارش های نهادی و اسناد توسعه ای انجام شده است.یافته های پژوهش نشان می دهد که با وجود ظرفیت های طبیعی، فرهنگی و انسانی قابل توجه، پرورش اسب ترکمن هنوز به طور کامل در چارچوب برنامه ریزی های توسعه ای و اقتصادی منطقه جای نگرفته است. محدودیت های زیرساختی، کمبود آموزش های تخصصی، ضعف در سیاست های حمایتی و نگاه سنتی به دامپروری از جمله عواملی هستند که مانع بهره برداری بهینه از این ظرفیت ارزشمند شده اند. بر این اساس، توسعه پایدار پرورش اسب ترکمن مستلزم سیاست گذاری هدفمند، حمایت های اقتصادی موثر، ارتقای دانش فنی پرورش دهندگان و جلب مشارکت نیروهای متخصص و علاقه مند است؛ امری که می تواند ضمن حفظ اصالت نژادی اسب ترکمن، به تنوع بخشی اقتصاد دامپروری، افزایش درآمدهای محلی و تقویت هویت فرهنگی منطقه منجر شود.

کلیدواژه ها:

اسب ترکمن ، توسعه پایدار ، استان گلستان ، اقتصاد محلی ، میراث فرهنگی ، تنوع بخشی اقتصادی.