نقش آموزش مهارت های زندگی در مدارس بر تربیت شخصیت و سلامت روان دانش آموزان

مهارت های زندگی ابزاری قوی در دست متولیان بهداشت روانی جامعه در جهت توانمندسازی جوانان در ابعاد روانی- اجتماعی است. این مهارت ها به افراد کمک می کنند تا مثبت عمل کرده و هم خودشان و هم جامعه را از آسیب های روانی- اجتماعی حفظ کرده و سطح بهداشت روانی خویش و جامعه را ارتقاء بخشند. تغییرات سریع اجتماعی و فرهنگی که حاصل تکامل طبیعی فرهنگ ها، رشد و پیشرفت تکنولوژی، سلامت دسترسی به انواع اطلاعات (مفید و غیر مفید) و فرو ریختن مرزهای فرهنگی و اجتماعی است، زندگی انسان امروزی را با چالش های فراوانی روبرو ساخته است. امروزه همگام با توسعه زندگی شهرنشینی و فرایند صنعتی شدن فزاینده کشورهای در حال توسعه، آموزش و تربیت کودکان به نحو فزاینده ای از خانواده ها به نهادهای آموزشی سپرده می شود و این در حالی است که همواره جهت گیری آموزشی این نهادها بر ارائه اطلاعات و دانش معطوف بوده است و به همین دلیل کودکان و نوجوانان از یادگیری مهارتهایی که در زندگی روزمره به آنها نیاز دارند، محروم می مانند.نتایج پژوهش نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی اثرات درازمدت و عمیقی بر زندگی فردی و اجتماعی کودکان دارد. در آموزش های مهارت های زندگی به دانش آموزان هدف، تغییر رفتار است. این مهارت ها برای دانش آموزان باید از همان دوران دبستان آغاز شود تا در وجود آنها نهادینه شود و استعداد دانش آموزان را نمایان کند. آموزش مهارت های زندگی کودک را قادر می سازد تا دانش، ارزش ها و نگرش ها را به توانایی های بالفعل تبدیل کند مثلا اینکه چه کاری باید بکند و چگونه آن را انجام دهد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، مدرسه ، روش های تدریس ، دانش آموزان.