تحلیل نقش روابط عمومی در ارتقای اعتماد عمومی به مدیریت شهری

اعتماد عمومی یکی از مهم ترین سرمایه های ناملموس مدیریت شهری و از پیش شرط های تحقق حکمرانی کارآمد، مشارکت شهروندی و پذیرش سیاست ها و تصمیمات مدیریت شهری است. در این میان، روابط عمومی شهرداری ها تنها یک واحد اجرایی برای اطلاع رسانی فعالیت ها محسوب نمی شود، بلکه می تواند به عنوان حلقه ارتباطی میان مدیریت شهری و شهروندان، در شکل دهی به ادراک عمومی از عملکرد، پاسخ گویی، شفافیت و مشروعیت مدیریت شهری نقش آفرینی کند. هدف این مقاله، تحلیل نقش روابط عمومی در ارتقای اعتماد عمومی به مدیریت شهری و شناسایی سازوکارهایی است که از طریق آن ها ارتباطات سازمانی و عمومی می تواند رابطه میان شهروندان و نهادهای شهری را تقویت کند. مقاله حاضر با رویکرد تحلیلی و با استفاده از مطالعات و منابع علمی لاتین و گزارش های معتبر بین المللی تدوین شده است. تحلیل مباحث نشان می دهد که اعتماد عمومی صرفا از طریق انتشار اخبار مثبت درباره عملکرد شهرداری ایجاد نمی شود، بلکه حاصل تعامل مستمر، شفاف، پاسخ گو و قابل ارزیابی میان مدیریت شهری و جامعه است. روابط عمومی می تواند از طریق اطلاع رسانی دقیق و به موقع، توضیح فرایند تصمیم گیری، پاسخ گویی به مطالبات شهروندان، مدیریت ارتباطات در شرایط بحرانی، استفاده هدفمند از رسانه های اجتماعی، دریافت و انتقال بازخوردهای عمومی و تقویت گفت وگوی دوسویه، زمینه افزایش اعتماد را فراهم کند. شواهد OECD نیز نشان می دهد که در سطح محلی، احساس شهروندان نسبت به امکان بیان دیدگاه و تاثیرگذاری بر تصمیمات مرتبط با جامعه محلی، ارتباط معناداری با سطح اعتماد به حکومت محلی دارد؛ به گونه ای که افرادی که احتمال بیشتری برای شنیده شدن نظر خود در تصمیمات محلی تصور می کنند، اعتماد بالاتری به حکومت محلی گزارش می کنند. بنابراین، روابط عمومی اثربخش باید از رویکرد تبلیغاتی فاصله گرفته و به سمت ارتباطات مشارکتی، شفاف، پاسخ گو و مبتنی بر داده حرکت کند. بر این اساس، تقویت حرفه ای گری روابط عمومی، توسعه کانال های ارتباط دوسویه، ارتقای سواد رسانه ای سازمان، پایش افکار عمومی و ایجاد سازوکارهای مشخص برای پاسخ گویی می تواند به شکل گیری رابطه ای پایدارتر میان شهروندان و مدیریت شهری منجر شود.

کلیدواژه ها:

روابط عمومی ، اعتماد عمومی ، مدیریت شهری ، ارتباطات شهری ، مشارکت شهروندی.