الگوهای نوین تربیت فرزند برای مقابله با انزوای دیجیتال ناشی از هوش مصنوعی

هدف این پژوهش، شناسایی و تدوین الگوهای نوین تربیت فرزند برای مقابله با انزوای دیجیتال ناشی از نفوذ هوش مصنوعی در ابعاد زیستی و روانی کودکان و نوجوانان بود. روش تحقیق حاضر از نوع مروری روایتی تحلیلی بود که با استفاده از رویکرد سنتز پژوهشی و تحلیل محتوای کیفی اسناد و متون علمی معتبر انجام پذیرفت. یافته های پژوهش نشان داد که غلبه بر انزوای فناورانه، نیازمند گذار از رویکردهای انفعالی و سلبی سنتی به سوی الگوهای والدگری مقتدرانه، آگاهانه و داده محور است. این الگوها بر شش محور بنیادین شامل بازآفرینی روابط عاطفی والد-فرزند، ارتقای عزت نفس و شایستگی های توسعه فردی، مهار کشش کاذب چت بات ها و عامل های خودمختار، تحقق تکالیف حمایتی و هنجاری والدین، به کارگیری رهیافت های فناورانه والدگری و در نهایت همگرایی راهبردی کانون خانواده با ساختار مدیریتی و آموزشی مدارس استوار می باشند. در بحث و نتیجه گیری مشخص گردید که هوش مصنوعی به سبب شبیه سازی هوشمند عواطف انسانی، بسترساز خلوت گزینی و فرسایش مهارت های بین فردی نسل نو می شود؛ از این رو مصون سازی نوآموزان در گرو بازتعریف نقش های نظارتی-مرافقتی والدین و بازآفرینی محیط های تعاملی چهره به چهره در سطح کلاس و خانه است. این پژوهش افق های نوینی را فراروی سیاست گذاران آموزشی و مربیان برای خنثی سازی خطرات شناختی و انزوای برخاسته از زیست بوم سایبری هوشمند می گشاید.

کلیدواژه ها:

الگوهای نوین تربیت فرزند ، انزوای دیجیتال ، هوش مصنوعی ، والدگری هوشمند