تاریخ محلی (Local History) در کلاس درس: چگونه با مطالعه تاریخ شهر یا روستای محل زندگی، حس تعلق و کنجکاوی تاریخی را در دانش آموزان تقویت کنیم؟

تاریخ محلی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در آموزش تاریخ، ظرفیت قابل توجهی برای تقویت حس تعلق و کنجکاوی تاریخی در دانش آموزان دارد. این مقاله با روش مروری-تحلیلی و استناد به منابع علمی بین المللی، به بررسی چگونگی استفاده از تاریخ محلی در کلاس درس و تاثیر آن بر حس تعلق و کنجکاوی تاریخی دانش آموزان می پردازد. چارچوب نظری مقاله بر آموزش مبتنی بر مکان (Gruenewald, ۲۰۰۳) و نظریه تجربه گرایی دیویی (Dewey, ۱۹۳۸) استوار است. یافته ها نشان می دهد که ادغام تاریخ محلی در برنامه درسی، حس تعلق مکانی، هویت فرهنگی و کنجکاوی تاریخی دانش آموزان را به طور معناداری افزایش می دهد (Stefaniak et al., ۲۰۱۷; Martínez Cabezas et al., ۲۰۲۵). این تاثیر از طریق رویکردهای مبتنی بر مکان، پروژه های تاریخ شفاهی، کاوش در آرشیوهای محلی، یادگیری مبتنی بر پروژه و مشارکت جامعه محقق می شود. مقاله همچنین به موانع و چالش های اجرای تاریخ محلی در کلاس درس، از جمله کمبود منابع آموزشی، محدودیت های برنامه درسی متمرکز و نیاز به توسعه حرفه ای معلمان می پردازد. نتیجه گیری مقاله حاکی از آن است که تاریخ محلی، زمانی که به عنوان رویکردی نظام مند و نه افزودنی حاشیه ای به برنامه درسی تلقی شود، می تواند به ابزاری قدرتمند برای تقویت هویت، تعلق و تفکر تاریخی دانش آموزان تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

تاریخ محلی ، حس تعلق ، کنجکاوی تاریخی ، آموزش مبتنی بر مکان ، هویت فرهنگی