بررسی نقش مهارت های ارتباطی معلم در موفقیت تحصیلی و تربیتی دانش آموزان

ارتباط میان معلم و دانش آموز یکی از مهم ترین عناصر فرایند تعلیم و تربیت است و کیفیت این ارتباط می تواند بر یادگیری، مشارکت، رفتار و سازگاری دانش آموزان تاثیرگذار باشد. معلم ابتدایی علاوه بر انتقال مفاهیم درسی، از طریق گفت وگو، گوش دادن، بازخورد دادن، تشویق، همدلی و مدیریت تعاملات کلاس، فضای عاطفی و آموزشی کلاس را شکل می دهد. پژوهش های انجام شده نشان داده اند که رابطه مثبت و حمایتگر میان معلم و دانش آموز با پیشرفت تحصیلی و مشارکت بیشتر دانش آموزان ارتباط دارد (Roorda et al., ۲۰۱۱). همچنین شواهد مربوط به دانش آموزان دوره ابتدایی نشان می دهد کیفیت رابطه معلم و دانش آموز می تواند با عملکرد تحصیلی، سازگاری مدرسه ای و رشد اجتماعی آنان ارتباط داشته باشد (Baker, ۲۰۰۶).هدف مقاله حاضر بررسی نقش مهارت های ارتباطی معلم در موفقیت تحصیلی و تربیتی دانش آموزان دوره ابتدایی است. در این مقاله ابتدا مفهوم ارتباط آموزشی و مهارت های ارتباطی تبیین شده و سپس نقش گوش دادن فعال، همدلی، بازخورد، زبان مناسب، ارتباط غیرکلامی، تشویق و مدیریت تعارض بررسی می شود. همچنین تاثیر این مهارت ها بر پیشرفت تحصیلی، مشارکت کلاسی، اعتمادبه نفس، مسئولیت پذیری و رفتار اجتماعی دانش آموزان مورد توجه قرار می گیرد. شواهد پژوهشی نشان می دهد روابط مثبت معلم و دانش آموز می توانند با پیامدهای تحصیلی و اجتماعی مطلوب همراه باشند (Kincade et al., ۲۰۲۰).در نهایت، مقاله بر این نکته تاکید دارد که مهارت ارتباطی معلم یک توانایی جانبی نیست، بلکه بخشی از شایستگی حرفه ای معلم است و تقویت آن می تواند به ایجاد محیطی امن، فعال و یادگیرنده محور در کلاس ابتدایی کمک کند.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، معلم ابتدایی ، دانش آموز ، پیشرفت تحصیلی ، تربیت ، ارتباط معلم و دانش آموز ، تعامل کلاسی