تدریس اخلاق محور؛ رویکردی نوین برای تقویت یادگیری و تعاملات سازنده

تدریس اخلاق محور به عنوان رویکردی نوین در آموزش، بر این اصل استوار است که آموزش و پرورش فراتر از انتقال دانش، فرایندی اخلاقی است که در آن معلم و دانش آموز در رابطه ای مبتنی بر احترام، مراقبت و گفتگوی سازنده مشارکت می کنند. پژوهش حاضر با روش مرور نظام مند شواهد تجربی و نظری منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶، به بررسی نقش تدریس اخلاق محور در تقویت یادگیری و تعاملات سازنده می پردازد. یافته های فراتحلیل ها نشان می دهد که آموزش شخصیت و ارزش محور به طور معناداری با بهبود پیامدهای تحصیلی و رفتاری دانش آموزان مرتبط است (Jeynes, ۲۰۱۹‎) و مداخلات مبتنی بر اخلاق مراقبت (Noddings, ۲۰۰۳‎) به طور معناداری انگیزه و مشارکت دانش آموزان را افزایش می دهد (CUNY, ۲۰۲۴‎). تحلیل ۵۲ مطالعه فراتحلیلی نشان داد که آموزش شخصیت با سطوح بالاتر پیامدهای آموزشی، صرف نظر از نوع معیار سنجش، مرتبط است (Jeynes, ۲۰۱۹‎). مدل های آموزشی اخلاق محور نظیر OIDDE به طور معناداری نمرات نگرش اخلاقی (۷۶٪ در مقابل ۳۵٪ در گروه کنترل) و تفکر انتقادی دانش آموزان را بهبود بخشیده است (Brill, ۲۰۲۴‎). طراحی آموزشی مبتنی بر ارزش ها نیز به طور معناداری درک اخلاقی (۸۴.۲۰ در مقابل ۷۴.۱۰)، اخلاق تحصیلی (۸۴.۵۰ در مقابل ۷۳.۲۰) و پیامدهای یادگیری (۸۷.۸۰ در مقابل ۷۷.۴۰) را در مقایسه با آموزش سنتی افزایش داده است (Engriani et al., ۲۰۲۶‎). مقاله حاضر با تحلیل جامع پیشینه پژوهشی موجود، چارچوبی یکپارچه برای طراحی و اجرای تدریس اخلاق محور ارائه می کند و توصیه هایی برای سیاست گذاران، مدیران آموزشی و معلمان تدوین می نماید.

کلیدواژه ها:

تدریس اخلاق محور ، آموزش ارزش محور ، تعاملات سازنده ، اخلاق مراقبت ، یادگیری معنادار ، آموزش شخصیت ، گفتگوی اخلاقی.