خیاطی و حفاظت از محیط زیست:استفاده از پارچه های بازیافتی

صنعت پوشاک به عنوان یکی از آلاینده ترین صنایع جهان، سالانه حدود ۹۲ میلیون تن زباله نساجی تولید می کند که کمتر از ۱٪ آن به الیاف جدید بازیافت می شود (Zero Waste Europe, ۲۰۲۵‎). پژوهش حاضر با روش مرور نظام مند شواهد تجربی، فنی و آموزشی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶، به بررسی نقش خیاطی و استفاده از پارچه های بازیافتی در حفاظت از محیط زیست می پردازد. فراتحلیل و مرور نظام مند مطالعات نشان می دهد که بازیافت مکانیکی و شیمیایی پارچه های مصرف شده می تواند تا ۵۰٪ الیاف بازیافتی را بدون افت کیفیت در پارچه های جدید به کار گیرد و ارزیابی چرخه حیات، مزایای زیست محیطی قابل توجهی را تایید می کند (ScienceDirect, ۲۰۲۵‎). پروژه های نوآورانه نظیر New Cotton Project نشان داده اند که زباله های نساجی می توانند به الیاف با کیفیت ویرجین تبدیل شوند و کاهش اثرات زیست محیطی را در هر دو حوزه تولید و استفاده به همراه داشته باشند (CORDIS, ۲۰۲۴‎). یافته ها نشان می دهد که آموزش خیاطی با تمرکز بر بازیافت و بازآفرینی پارچه ها، نه تنها مهارت های فنی دانش آموزان را تقویت می کند، بلکه آگاهی زیست محیطی و مسئولیت پذیری اجتماعی آنان را نیز پرورش می دهد (EPALE, ۲۰۲۶‎). مقاله حاضر با تحلیل جامع پیشینه پژوهشی موجود، چارچوبی یکپارچه برای ادغام آموزش خیاطی پایدار در برنامه های درسی ارائه می کند و توصیه هایی برای سیاست گذاران، مربیان و فعالان حوزه مد پایدار تدوین می نماید.

کلیدواژه ها:

خیاطی پایدار ، پارچه های بازیافتی ، بازیافت نساجی ، اقتصاد چرخشی ، مد پایدار