نقش به کارگیری روش های یادگیری مشارکتی در انتقال دانش

یادگیری مشارکتی یکی از رویکردهای نوین آموزشی است که با تاکید بر تعامل، همکاری و مشارکت فعال یادگیرندگان، فرایند انتقال و ساخت دانش را از حالت یک سویه و معلم محور خارج کرده و به تجربه ای پویا و تعاملی تبدیل می کند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش به کارگیری روش های یادگیری مشارکتی در انتقال دانش و تبیین ظرفیت های این رویکرد در بهبود فرایند یاددهی یادگیری است. یادگیری مشارکتی با ایجاد فرصت برای گفت وگو، تبادل دیدگاه ها، حل مسئله گروهی و به اشتراک گذاری تجربیات، زمینه انتقال دانش میان یادگیرندگان و همچنین میان معلم و دانش آموز را فراهم می سازد. در این روش، اعضای گروه ضمن پذیرش مسئولیت فردی و جمعی، از تجربیات و توانایی های یکدیگر بهره می گیرند و از طریق تعامل اجتماعی، مفاهیم آموزشی را عمیق تر درک می کنند. همچنین، مشارکت فعال می تواند موجب تقویت مهارت های ارتباطی، تفکر انتقادی، حل مسئله، اعتمادبه نفس و مسئولیت پذیری شود و زمینه کاربرد دانش در موقعیت های واقعی را افزایش دهد. نتایج بررسی مباحث نظری و پژوهش های مرتبط نشان می دهد که یادگیری مشارکتی می تواند با افزایش تعامل آموزشی، ایجاد فرصت برای بازخورد و تقویت یادگیری همتایان، انتقال موثرتر و پایدارتر دانش را امکان پذیر کند. بنابراین، استفاده هدفمند از روش های مشارکتی، در صورت طراحی مناسب فعالیت های گروهی و مدیریت صحیح تعاملات، می تواند به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای کیفیت انتقال دانش و افزایش اثربخشی فرایند آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، انتقال دانش ، یادگیری گروهی ، تعامل آموزشی ، یادگیری همتا