تاثیر روش های فعال تدریس بر یادگیری قواعد دستوری عربی، مقایسه روش سخنرانی سنتی با روش های تعاملی در درک بهتر قواعد نحوی و صرفی

یادگیری قواعد دستوری زبان عربی همواره یکی از دشواری های اصلی فراگیرندگان این زبان در سطوح گوناگون بوده است. در شیوه های کهن آموزش، روش سخنرانی سنتی به عنوان رویکردی یک سویه و استاد-محور، نقشی اساسی در تدریس قواعد ایفا کرده است؛ اما پژوهش های نوین نشان می دهد که روش های تعاملی نظیر یادگیری مشارکتی و آموزش همتایان، با ایجاد فضایی پویا و دوسویه، توانسته اند درک عمیق تری از قواعد نحوی و صرفی عربی در فراگیرندگان پدید آورند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی این دو رویکرد، به تحلیل و سنجش نقاط قوت و کاستی های هر یک پرداخته و برتری نسبی شیوه های فعال تدریس را در یادسپاری بلندمدت و کاربرد عملی قواعد دستوری نشان داده است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و بر پایه بررسی پیشینه پژوهش های انجام شده در این حوزه است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که شیوه های تعاملی، با تقویت کنشگری فراگیرندگان، افزایش انگیزه درونی، و ارتقای توانایی تحلیل و استدلال دستوری، به نتایج چشمگیرتری در یادگیری قواعد عربی دست یافته اند. در پایان، پیشنهادهایی برای به کارگیری ترکیبی از هر دو شیوه در فرایند تدریس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، قواعد دستوری عربی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش همتایان ، روش سخنرانی سنتی ، نحو ، صرف