اخلاق معلمی و تاثیر آن بر اثربخشی آموزش دین و زندگی

آموزش دین و زندگی، به عنوان یکی از محوری ترین دروس در نظام تعلیم و تربیت رسمی جمهوری اسلامی ایران، وظیفه ای خطیر در انتقال مفاهیم، ارزش ها و آموزه های دینی به نسل جوان بر عهده دارد. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه اخلاق حرفه ای معلمان دینی و سنجش تاثیر رفتار، منش و شخصیت آنان بر جذب دانش آموزان به مفاهیم دینی انجام شده است. فرضیه اصلی پژوهش بر این اصل استوار است که عمل معلم به آموزه های دینی، مهم تر از گفتار او در انتقال پیام دینی به دانش آموزان است. این پژوهش از نوع کیفی و با روش تحلیل محتوای منابع مکتوب و آیات و روایات صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که میان میزان پایبندی عملی معلم به ارزش های دینی و میزان اثربخشی آموزش دین و زندگی، رابطه ای معنادار و مستقیم وجود دارد. همچنین، الگوی رفتاری معلم، نقشی تعیین کننده در شکل گیری نگرش دانش آموزان نسبت به دین ایفا می کند. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی برای ارتقای اخلاق حرفه ای معلمان دینی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

اخلاق معلمی ، آموزش دین و زندگی ، اثربخشی آموزشی ، الگوی رفتاری ، تربیت دینی