بررسی اثر کیفیت تدریس معلم بر یادگیری عمیق دانش آموزان با تاکید بر نقش میانجی کنجکاوی یادگیری

یادگیری عمیق یکی از مولفه های اساسی کیفیت بخشی به فرایند آموزش است که فراتر از حفظ و بازتولید اطلاعات، بر درک مفهومی، ارتباط میان آموخته ها، کاربرد دانش در موقعیت های جدید، استدلال و مشارکت شناختی فعال دانش آموزان تاکید دارد. در این میان، کیفیت تدریس معلم می تواند از طریق فراهم کردن محیط یادگیری حمایتگر، فعال سازی شناختی، طرح پرسش های معنادار و ایجاد فرصت برای مشارکت و حل مسئله، زمینه شکل گیری فرایندهای شناختی عمیق تر را فراهم سازد. بااین حال، تاثیر تدریس بر یادگیری الزاما مستقیم نیست و متغیرهای انگیزشی شناختی همچون کنجکاوی یادگیری می توانند در این رابطه نقش واسطه ای داشته باشند. کنجکاوی، به ویژه هنگامی که دانش آموز با شکاف میان دانسته های موجود و اطلاعات مورد نیاز مواجه می شود، می تواند او را به جست وجوی اطلاعات، پرسشگری و پردازش فعال تر محتوا سوق دهد . همچنین، شواهد نظری نشان می دهد افزایش درگیری شناختی دانش آموز از حالت منفعل به فعال، سازنده و تعاملی با پیامدهای یادگیری مطلوب تر همراه است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر کیفیت تدریس معلم بر یادگیری عمیق دانش آموزان با تاکید بر نقش میانجی کنجکاوی یادگیری طراحی شده است. در الگوی پیشنهادی، کیفیت تدریس معلم متغیر پیش بین، یادگیری عمیق متغیر ملاک و کنجکاوی یادگیری متغیر میانجی در نظر گرفته می شود. انتظار می رود کیفیت بالاتر تدریس، ضمن تاثیر مستقیم بر یادگیری عمیق، از طریق تقویت کنجکاوی یادگیری نیز به افزایش مشارکت شناختی و شکل گیری یادگیری عمیق تر منجر شود. این الگو می تواند مبنایی برای بازنگری در شیوه های تدریس و طراحی مداخلات آموزشی مبتنی بر پرسشگری، فعال سازی شناختی و تحریک کنجکاوی دانش آموزان فراهم کند.

کلیدواژه ها:

کیفیت تدریس معلم ، یادگیری عمیق ، کنجکاوی یادگیری ، فعال سازی شناختی ، درگیری شناختی ، یادگیری دانش آموزان ، کیفیت آموزش