دانش آموز هوشمند؛ پرورش خلاقیت، تفکر و مهارت های یادگیری با هوش مصنوعی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 77

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS05_829

تاریخ نمایه سازی: 25 شهریور 1405

چکیده مقاله:

گسترش شتابان فناوری های هوشمند و ظهور ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، چشم انداز آموزش و یادگیری را با تغییرات بنیادین مواجه ساخته است. مدرسه امروز دیگر نمی تواند صرفا محل انتقال مجموعه ای از اطلاعات از معلم به دانش آموز باشد، بلکه باید محیطی برای پرورش توانایی اندیشیدن، خلاقیت، حل مسئله، یادگیری مستمر، ارتباط موثر و استفاده مسئولانه از فناوری فراهم کند. در این میان، هوش مصنوعی می تواند به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های نوین آموزشی، فرصت های تازه ای برای شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد، تولید محتوای آموزشی، شناسایی نیازهای یادگیرندگان، تقویت فعالیت های خلاقانه و توسعه مهارت های شناختی فراهم سازد. با این حال، استفاده از هوش مصنوعی به خودی خود موجب هوشمند شدن دانش آموز نمی شود؛ بلکه نوع استفاده، کیفیت هدایت آموزشی، میزان مشارکت فعال یادگیرنده و توانایی او در ارزیابی اطلاعات، عوامل تعیین کننده هستند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش هوش مصنوعی در پرورش دانش آموزانی خلاق، متفکر و برخوردار از مهارت های موثر یادگیری است. در این مقاله، ضمن بررسی مفاهیم مرتبط با دانش آموز هوشمند، خلاقیت، تفکر و مهارت های یادگیری، ضرورت بهره گیری هدفمند از هوش مصنوعی در آموزش مورد توجه قرار گرفته است. همچنین پیشینه پژوهش های مرتبط نشان می دهد که فناوری های هوشمند در صورت طراحی مناسب می توانند موجب افزایش تعامل، انگیزش، خودتنظیمی و دسترسی به فرصت های یادگیری شوند. در ادامه، راهکارهایی مانند یادگیری شخصی سازی شده، استفاده از هوش مصنوعی به عنوان دستیار یادگیری، طراحی فعالیت های مسئله محور، آموزش سواد هوش مصنوعی، تقویت پرسشگری و استفاده از بازخورد هوشمند ارائه شده است. در کنار این فرصت ها، چالش هایی همچون وابستگی دانش آموز به فناوری، کاهش تفکر مستقل، اعتبارسنجی اطلاعات، حریم خصوصی، عدالت آموزشی و مسائل اخلاقی نیز بررسی شده اند. یافته های نظری مقاله نشان می دهد که رویکرد مطلوب، جایگزین کردن هوش مصنوعی با معلم یا دانش آموز نیست، بلکه ایجاد یک رابطه مکمل میان معلم، دانش آموز و فناوری است. در چنین رویکردی، دانش آموز از مصرف کننده منفعل فناوری به یادگیرنده ای فعال، پرسشگر، خلاق، نقاد و مسئول تبدیل می شود. بنابراین، آینده آموزش موفق در گرو استفاده هوشمندانه، اخلاقی و تربیتی از هوش مصنوعی و تقویت همزمان توانایی های انسانی دانش آموزان است.

نویسندگان

احسان بادفر

کارشناسی علوم تربیتی

عباس ستوده

کارشناسی علوم تربیتی