نقش ورزش در جلوگیری از فرسودگی شغلی (Burnout) در محیط های پرفشار شهری

فرسودگی شغلی یکی از شایع ترین آسیب های روانی-اجتماعی محیط های کاری پرفشار شهری است که به صورت خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش احساس کفایت شخصی در کارکنان بروز می کند. کارکنان شاغل در سازمان های خدمات رسان شهری، به دلیل حجم بالای مراجعات، تعامل مستمر با ارباب رجوع، فشار زمانی و ماهیت پرتنش وظایف شغلی، در معرض خطر بالای فرسودگی شغلی قرار دارند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فعالیت بدنی و ورزش منظم در پیشگیری از فرسودگی شغلی در محیط های پرفشار شهری است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استناد به مطالعات کتابخانه ای و مرور پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با فرسودگی شغلی و فعالیت بدنی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که مشارکت منظم در فعالیت های ورزشی، از طریق تنظیم پاسخ های فیزیولوژیک به استرس، افزایش تاب آوری روانی، بهبود خودتنظیمی هیجانی و ایجاد فاصله روانی از عوامل استرس زای شغلی، نقش مهمی در پیشگیری و کاهش نشانه های فرسودگی شغلی ایفا می کند. بر اساس نتایج این پژوهش، پیشنهاد می شود سازمان های شهری با نهادینه سازی برنامه های ورزشی منظم، تدوین سیاست های حمایتی و ایجاد فرهنگ سازمانی توجه به سلامت جسمی و روانی کارکنان، از بروز و تشدید فرسودگی شغلی در میان نیروی انسانی خود پیشگیری کنند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، ورزش ، فعالیت بدنی ، محیط های پرفشار شهری ، تاب آوری روانی ، سلامت سازمانی ، خستگی هیجانی.