بررسی رابطه کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با احساس امنیت روانی در محیط مدرسه

ارتباط میان معلم و دانش آموز یکی از مهم ترین مولفه های شکل دهنده به فضای روانی و آموزشی مدرسه است. کیفیت این ارتباط می تواند بر نگرش دانش آموز نسبت به مدرسه، میزان مشارکت آموزشی، اعتماد به معلم، احساس تعلق و همچنین احساس امنیت روانی وی تاثیرگذار باشد. احساس امنیت روانی به این معناست که دانش آموز در محیط مدرسه بتواند بدون ترس از تحقیر، سرزنش، طرد یا واکنش های منفی، افکار، احساسات، پرسش ها و مشکلات خود را بیان کند. هدف مقاله حاضر بررسی رابطه کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با احساس امنیت روانی در محیط مدرسه است. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. یافته های مطالعات نظری نشان می دهد که ارتباط مبتنی بر احترام، همدلی، پذیرش، گوش دادن فعال، عدالت، حمایت عاطفی و بازخورد سازنده می تواند زمینه شکل گیری احساس امنیت روانی دانش آموزان را فراهم کند. در مقابل، ارتباط آمرانه، تحقیرآمیز، تبعیض آمیز و همراه با تهدید می تواند احساس ناامنی روانی، اضطراب مدرسه ای، کناره گیری و کاهش مشارکت دانش آموزان را به دنبال داشته باشد. بنابراین، ارتقای مهارت های ارتباطی معلمان و ایجاد فرهنگ مدرسه ای حمایتگر می تواند نقش مهمی در افزایش امنیت روانی و بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

ارتباط معلم و دانش آموز ، امنیت روانی ، محیط مدرسه ، رابطه آموزشی ، دانش آموز ، حمایت عاطفی